Αρχική

Η λέπρα της εποχής μας

Λεπτομέρειες: Σας ενδιαφέρουν; Επωνύμως; 18 Ιανουαρίου 2015; Δημιουργήθηκε : 18 Ιανουαρίου 2015

Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτης

του Σεβ. Μητρ. Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Η Ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής αναφέρεται στο θαύμα της θεραπείας των δέκα λεπρών που πρόσφερε ο Ιησούς Χριστός σε δέκα ταλαιπωρημένους ανθρώπους που περίμεναν ανά πάσα στιγμή να πεθάνουν

Πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας ότι, κατά τον πρώτο αιώνα που αναφέρεται το περιστατικό αυτό, στην περιοχή της αιματοβαμμένης σημερινής Παλαιστίνης, η λέπρα ήταν μια αθεράπευτη ασθένεια, όπως είναι σήμερα η ασθένεια του έϊντς, που θέριζε χιλιάδες ζωές κάθε ηλικίας.

Έτσι η Κοινωνία, για να προστατεύσει τον εαυτό της από τον κίνδυνο του αφανισμού με την εξάπλωση της επικίνδυνης ασθένειας της λέπρας, συνήθιζε να απομονώνει τους λεπρούς.

Ανάλογα με την ηθική ευθύνη που ήταν ευαισθητοποιημένη, μια κοινωνία ή φρόντιζε τους λεπρούς, ή τους εγκατέλειπε να πεθάνουν μόνοι τους μέσα στη λέπρα τους. Στην εποχή του Χριστού, οι λεπροί ήταν εγκαταλειμμένοι από όλους. Τους έδεναν μάλιστα στο λαιμό κι ένα καμπανάκι, όπως αυτά που βάζουν οι βοσκοί στα γίδια τους όταν χαθούν να μπορούν να τα βρίσκουν, έτσι ώστε αν συνέβαινε να περνά κάποιος από κοντά από κάποιο λεπρό να μπορεί να τον αποφύγει για να μη κολλήσει την θανατηφόρο ασθένεια της λέπρας.

Μπορεί σήμερα η λέπρα να θεραπεύεται. Την εποχή εκείνη όμως η επαφή με ένα λεπρό εσήμαινε θάνατον, όπως λίγο πολύ μας φοβίζει σήμερα η οποιαδήποτε επαφή μας με ανθρώπους που πάσχουν από την ασθένεια του έϊντς, λόγω ακριβώς της αδυναμίας της ιατρικής επιστήμης να τη θεραπεύσει και να τη δαμάσει.

Αυτό όμως που μας προκαλεί θαυμασμό με το θαύμα της θεραπείας των δέκα λεπρών είναι ότι οι λεπροί πλησιάζουν τον Ιησού άφοβα και θαρραλέα και του ζητούν με σιγουριά την θεραπεία τους.

Ταυτόχρονα βλέπουμε τον Ιησού, σε αντίθεση με τις φοβίες των υγειών ανθρώπων που θα τους έδιωχναν με βρισιές και με ξύλο, να τους υποδέχεται με αγάπη και καλοσύνη, ως να ήσαν τα πιο αγαπημένα του πρόσωπα, τα δικά του παιδιά, οι δικοί του γονείς, τα δικά του αδέλφια.

Και πράγματι πάντοτε ο Ιησούς Χριστός, επειδή ακριβώς είναι ο Φιλεύσπλαχνος Θεός, μας δέχεται όλους με τον ίδιο τρόπο της αγάπης και της καλοσύνης, προσφέροντάς μας, ως ο Μοναδικός Αληθινός Σωτήρας της ζωής μας, τη σωτηρία μας.

Μας προκαλεί όμως πάλι έκπληξη η αντίδραση των ευεργετηθέντων λεπρών, από τους οποίους μόνο ο ένας από τους δέκα θεώρησαν ότι επιβαλλόταν να αναζητήσει τον ευεργέτη του για να τον ευχαριστήσει. Μάλιστα αυτός που επέστρεψε να ευχαριστήσει τον Χριστό ήταν αυτός που εθεωρείτο από την τοπική Κοινωνία ως ο ξεστρατημμένος, ο αμαρτωλός που αρνήθηκε την Εθνικότητά του και την Θρησκεία των Προγόνων του, ο αλλογενής, ένας Σαμαρείτης κατά την άποψη των Ιουδαίων.

Αυτό που έχει όμως μεγαλύτερη σημασία για μας, δεν είναι τόσο η αχαριστία των εννέα, όσο η παρατήρηση του Ιησού προς το θεραπευθέντα λεπρό, ότι αυτό που τον έσωσε από την λέπρα του ήταν η βαθειά του πίστη στο Θεό.

Ίσως αυτό το μεγαλείο της πίστεως του θεραπευθέντος λεπρού ήταν που έπεισε και τους υπόλοιπους εννέα αχάριστους λεπρούς να πορευθούν προς την Ιησού και να ζητήσουν τη θεραπεία τους, την οποία τελικά και επέτυχαν.

Έτσι φαίνεται ότι οι αρετές του ενός είναι σωτηριώδεις για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Γι’ αυτό καθημερινά τιμούμε κάποιο άγιον για να ωφελούμαστε όλοι από τις αρετές του.

Ταυτόχρονα όμως η εποχή μας χρειάζεται άγιες μορφές που θα αποτελούν ζωντανά παραδείγματα μιμήσεως για όλους μας. Ο Χριστός είναι πάντοτε φιλεύσπλαχνος να μας προσφέρει το θαύμα της θεραπείας των ασθενειών μας, φτάνει να έχουμε ακλόνητη πίστη σ’ αυτό, όπως εκείνη του θεραπευθέντος λεπρού.

Αντίθετα, όταν σε μια τοπική κοινωνία οι περισσότεροι από τα μέλη της, ή τουλάχιστον αυτοί που της ηγούνται, μερικοί είναι απατεώνες, κλέφτες και διεφθαρμένοι, η Χώρα τους κινδυνεύει να φθάσει μέχρι και το κίνδυνο της χρεωκοπίας. Όταν οι Ηγέτες μας απομακρύνονται από το Θεό, το ήθος τους είναι ανήθικο.

Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είμαστε έτοιμοι ως Χριστιανοί να μιμηθούμε το μεγαλείο του Χριστού, να βοηθάμε τους πάσχοντες συνανθρώπους μας με τον ίδιο ένθεον ζήλον, που έδειξαν οι άγιοι Απόστολοι κι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, προς όσους υπόφεραν και συναντούσαν στη δική τους πορεία και αναζήτηση να εργασθούν για τη διάδοση του Ευαγγελίου αλλά και για την εφαρμογή των Θείων Εντολών του Χριστού.

Αυτή είναι μιά ευθύνη που βαρύνει πολύ περισσότερο τους κληρικούς μας και μάλιστα τους Επισκόπους μας, τους διαδόχους των Αγίων Αποστόλων και Μαθητών του Χριστού, αλλά και όλους μας, όσους θεωρούμε τιμή μας που φέρουμε το όνομα του χριστιανού.

OΑπόστολος Παύλος τονίζει ότι:

«Ο Θεός κατά τους χρόνους της Δημιουργίας διέταξε να λάμψει το φώς αντί του σκότους που υπήρχε τότε, έλαμψεν και στας καρδίας μας και τας εφώτισε, όχι μόνο για να γνωρίσουμε εμείς την παρουσία του Θεού, αλλά για να τη μεταδώσουμε και στους άλλους φωτεινή και καθαρή την γνώση της δόξας του Θεού, όπως φανερώθηκε μέσω του Ιησού Χριστού»,μέσα δηλαδή από τη ζωή του και τα θαύματά του, όπως το σημερινό θαύμα της θεραπείας των δέκα λεπρών.

Κατά συνέπεια, η φανέρωση της δόξας του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους, που μας οδηγεί στην Βασιλεία των Ουρανών, δηλαδή στον Παράδεισο, πραγματοποιείται όταν προσπαθούμε να εφαρμόζουμε στη ζωή μας τις Θείες Εντολές του Χριστού.

Έτσι, στην Α΄ Επιστολή του, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τονίζει με σαφήνεια ότι αυτός που έχει την αληθινή και ενεργό πίστη, ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος Λυτρωτής, έχει γεννηθεί πνευματικώς από το Θεό και αυτός που αγαπά τον Θεό, ο οποίος τον έχει γεννήσει πνευματικώς, αγαπά και τον συνάνθρωπό του, που έχει γεννηθεί από τον ίδιο Θεό Πατέρα.

Με βάση την αλήθεια αυτή γνωρίζουμε ότι αγαπούμε ειλικρινά όλους τους ανθρώπους ως παιδιά του Θεού, όταν αγαπούμε τον Θεό με όλη μας τη δύναμη κι όταν αγωνιζόμαστε να τηρούμε στη ζωή μας τις θείες του Εντολές.

Η πραγματική αγάπη προς τον Θεόν είναι όταν τηρούμε στη ζωή μας τις Εντολές του Θεού. Αυτός που έχει αναγεννηθεί πνευματικά από το Θεό νικά τον αμαρτωλόν κόσμο που μας περιβάλλει. «Και αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α΄ Ιωάννου, 5, 4β).

Γι’ αυτό κι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, στον ευεργετηθέντα και θεραπευθέντα λεπρό της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, τόνισε με σαφήνεια «η πίστις σου σέσωκέ σε».

Αυτή την ακλόνητη πίστη του λεπρού χρειαζόμαστε κι εμείς σήμερα για να ζήσουμε το θαύμα, όχι μόνο της θεραπείας της αγιάτρευτης ακόμη ασθένειας του έϊντς, αλλά και το θαύμα της επικρατήσεως συνθηκών ασφαλείας, για την ειρηνική συμβίωση όλων μας, το θαύμα της επικρατήσεως της ειρήνης σ’ όλο τον κόσμο, το θαύμα της παύσεως των πολέμων, το θαύμα της σιτίσεως των άπορων συνανθρώπων μας και μάλιστα των μικρών παιδιών, το θαύμα της παροχής πόσιμου νερού σε εκατομμύρια ανθρώπων που ακόμη δεν έχουν τη δυνατότητα αυτή, το θαύμα της παροχής ιατρικής περίθαλψης και παροχής παιδείας σε εκατομμύρια παιδιά, που δεν έχουν ακόμη την ανθρώπινη αυτή δυνατότητα, την εξάλειψη του προβλήματος της φτώχειας, της λύσεως του προβλήματος των προσφύγων και την επικράτηση της δικαιοσύνης του Θεού ανάμεσα στο κόσμο που ζούμε.

Μόνο με τη συνέπειά μας στις Θείες Εντολές του Χριστού και με βαθιά πίστη στο Θεανθρώπινο Πρόσωπό Του, μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο κόσμο, που θα μας ανοίξει και το δρόμο για την άξια συμμετοχή μας στην Βασιλεία των Ουρανών.

Ζιμπάμπουε Σεραφείμ: "Ο Ιησούς αρχίζει το κήρυγμά Του για τη σωτηρία μας"

Λεπτομέρειες: Σας ενδιαφέρουν; Επωνύμως; 08 Ιανουαρίου 2015; Δημιουργήθηκε : 08 Ιανουαρίου 2015

σωτηρία κήρυγμα Ιησούς Σεραφείμ Ζιμπάμπουε

Ζιμπάμπουε Σεραφείμ: Η ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής αναφέρεται στην έναρξη του δημόσιου κηρύγματος του Ιησού Χριστού (Ματθαίου 4, 12 – 17). Το βασικό περιεχόμενο του κηρύγματος του Ιησού Χριστού αναφέρεται στην Βασιλεία των Ουρανών. Στην πραγματικότητα, η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, που αρχίζουμε πάντοτε την Θεία Λειτουργία, είναι η κατάσταση εκείνη που αναφέρεται στην αιώνιο ζωή που θα ζήσουν όλοι οι άνθρωποι που ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού στον κόσμο αυτόν, μετά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Το κήρυγμα της Βασιλείας των Ουρανών συνδέεται ταυτόχρονα με το κήρυγμα της Μετανοίας με την έννοια ότι για να δώσει ο άνθρωπος την δυνατότητα στη ζωή του να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, τις Θείες εντολές δηλαδή του Χριστού, θα πρέπει να απορρίψει ό,τι έκανε κι ό,τι κάνει, που είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού, ό,τι δηλαδή είναι αντίθετο για το καλό της ανθρωπότητας.

Πρέπει για να προχωρήσει ο άνθρωπος της αμαρτίας στο στάδιο της αγιότητας να συνειδητοποιήσει τα λάθη του, να είναι έτοιμος να ζητήσει συγγνώμη και να προσέλθει στο ιερό Μυστήριο της Εξομολογήσεως, διά να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του και τα σφάλματα του και με την ποιμαντική καθοδήγηση του Πνευματικού του να προσπαθήσει, με την χάριν του Θεού, να διορθώσει τον εαυτόν του, είτε με την επανόρθωσιν κάποιων σφαλμάτων, εκεί που τούτο είναι δυνατόν, είτε με την προσπάθεια της αποφυγής της επαναλήψεως των ιδίων σφαλμάτων.

Μετά το στάδιο της Μετανοίας και της Εξομολογήσεως, ο πιστός με την πνευματική καθοδήγηση του πνευματικού του ιατρού, δηλαδή των κληρικών μας, εισέρχεται πλέον στο δεύτερο στάδιο το ασκητικό, που χαρακτηρίζεται με τον αγώνα της αποβολής των παθών μας, της νίκης κατά των ελαττωμάτων μας, του φθόνου, της πλεονεξίας, του υλισμού, του μίσους, της κακίας, της φιλοκατηγορίας, του εγωϊσμού και τόσων άλλων ψυχοφθόρων κακών συνηθειών, που μας κρατούν μακριά από την αγνή και άδολη αγάπη, που μας οδηγούν στο επόμενο στάδιο της πνευματικής ζωής. Μια καθημερινή αμαρτία στο χώρον της οικογένειας είναι οι βρισιές και οι αγνώμονες επιθέσεις μεταξύ των συζύγων, μεταξύ γονέων και των παιδιών τους και ανάμεσα στα αδέλφια και στους γαμπρούς και τις νύφες και τις πεθερές. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος απομακρύνεται από την επικοινωνία του και την κοινωνία του με το Θεό, που ξεκινά με την ταπείνωση, την υπομονή και την μετάνοια και φθάνει μέχρι την θεία εξομολόγηση και την συμμετοχή μας στην Θεία Κοινωνία.

Το επόμενο στάδιο είναι το αγιαστικό, όπου με την επάξια συμμετοχή μας στα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας και μάλιστα στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας με την καθοδήγηση πάλι των Πνευματικών μας Κληρικών και μάλιστα του Επισκόπου μας, να μεταμορφώσουμε την Κόλαση του Κόσμου σε Βασιλεία των Ουρανών. Για να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο πρέπει πρώτα να μετατρέψουμε το δικό μας σπίτι, τη δική μας οικογένεια σε Παράδεισον, με την αλληλοκατανόηση, την αλληλοστήριξη, τον αλληλοσεβασμό, την αγάπη μας, τη καλωσύνη μας και το χαμόγελο μας, χωρίς θυμούς και νεύρα και φασαρίες και πικρόχολα και επιθέσεις και αλληλοκατηγορίες για ασήμαντα μικροπράγματα, όπως συμβαίνει στους ανθρώπους που ζουν μακρυά από το Θεό. Πρέπει να αισθανόμαστε συνέχεια με τη σιωπηλή προσευχή μας την παρουσία του Χριστού και μετά να ανοίγουμε το στόμα μας για να μη πληγώνουμε κανένα.

Στην πραγματικότητα είναι η προσπάθειά μας να μιμηθούμε το σωτηριώδες παράδειγμα του Ιησού Χριστού. Να αισθανόμαστε, όπως Εκείνος, ότι τα προβλήματα των συνανθρώπων μας είναι και δικά μας προβλήματα και να προσπαθούμε να συμβάλουμε με τη προσευχή μας και την συμμετοχή μας στην αντιμετώπισή τους και στην λύση τους. Να μετέχουμε δηλαδή στη ζωή του Χριστού. Τότε, επειδή ακριβώς εργαζόμαστε, με τις ταπεινές μας δυνάμεις, για το καλύτερο στο κόσμο που ζούμε, έρχεται ως ευλογία Θεού η χάρις του Θεού ανάμεσά μας και προγευόμαστε την Βασιλεία των Ουρανών, που θα ζήσουν οι άγιοί μας, αυτοί δηλαδή που προσπαθούν να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Έτσι ο καθένας από εμάς, κάνοντας το δικό του προσωπικό αγώνα με τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής που μπορεί να κάνει στη ζωή του, μπορεί να έχει τη δυνατότητα αυτή της σωτηρίας, να γίνει μέτοχος της Βασιλείας των Ουρανών.

Η εν Χριστώ σωτηρία μας τελικά ξεκινά μέσα από την προσπάθεια μας να συμβάλουμε στην σωτηρία του διπλανού μας. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την θετική χρησιμοποίηση των θείων χαρισμάτων που ο καθένας μας παίρνει κατά την ημέρα της Βαπτίσεως του.

Έτσι ο Απόστολος Παύλος τονίζει ότι στο καθένα μας εδόθηκε η χάρις κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού, αναδεικνύοντας Αποστόλους, Προφήτες, Ευαγγελιστές, Ποιμένες και Διδασκάλους (Εφεσίους 4,7- 13).

Τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας, όπως το πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, της τρομοκρατίας, των τοπικών συγκρούσεων, της ανασφάλειας, της φτώχειας, του Έμπολα και του Aids, των ναρκωτικών, των φυλετικών διακρίσεων και της ανεργίας, θα βρουν την λύσιν τους με την βοήθεια του Θεού, όταν όλοι μας εργασθούμε με συναίσθησιν ευθύνης για την επικράτησιν της Βασιλείας του Θεού ανάμεσά μας, με την συμμετοχή μας και την συμβολή μας στην ειρηνική και δίκαιη λύσιν στα μεγάλα προβλήματα που η Ανθρωπότητα αντιμετωπίζει.

Η ευαισθησία μας να προστατευθούν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Δημιουργία του Θεού, δηλαδή το Περιβάλλον κι οι δημοκρατικοί θεσμοί θα συμβάλουν γόνιμα και δημιουργικά διά την επικράτηση της ευημερίας και της ειρηνικής συνάπαρξης των Λαών.

Εκλογή πρόεδρου και πολιτική ενότητα *

Λεπτομέρειες: Σας ενδιαφέρουν; Επωνύμως; 24 Δεκεμβρίου 2014; Δημιουργήθηκε : 24 Δεκεμβρίου 2014

πολιτική ενότητα Εκλογή πρόεδρου

Εκλογή πρόεδρου και πολιτική ενότητα * Του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Σε μια κρίσιμη πορεία του Έθνους που όλοι γνωρίζουν και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ότι η πολιτική σταθερότητα είναι μονόδρομος για να μη γίνουν τα πράγματα χειρότερα για την Χώρα μας, η εκλογή Προέδρου αποτελεί αυτονόητη επιλογή. Ταυτόχρονα όμως, χωρίς να αμφισβητούμε την πρόταση του Πρωθυπουργού μας κ. Σαμαρά για το πρόσωπο του κ. Δήμα, ως ενός καταξιωμένου ανθρώπου που αξίζει καθ’ όλα για το ανώτατο αξίωμα της Ελληνικής Πολιτείας, πρέπει να γίνουν κάποιοι πολιτικοί συμβιβασμοί έτσι ώστε όχι μόνο η Βουλή των Ελλήνων να εκλέξει Πρόεδρο, αλλά να τον εκλέξει και με μεγάλη μάλιστα πλειοψηφία για να αισθάνεται κι ο ίδιος ότι είναι Πρόεδρος όλων των Ελλήνων.

Κατά συνέπεια η ταπεινή μου πρόταση ως Απόδημος είναι να εισάγουμε στη σκέψη μας για προβληματισμό υποψήφια πρόσωπα για τον Ανώτατο θεσμό του Προέδρου της Χώρας, που θα μπορούσαν να στηριχθούν από τις πολιτικές δυνάμεις, που στις πρώτες δύο ψηφοφορίες, αν και παρούσες, μας έδωσαν την εντύπωση ότι είναι έτοιμες να αφήσουν τα πράγματα να πάνε κατά διαβόλου για όλους μας.

Υπάρχει η άποψή ότι αυτοί που θέλουν καθαρές λύσεις με άμεσες εκλογές ρισκάρουν το μέλλον της χώρας γιατί πιστεύουν ότι είναι μια μοναδική ευκαιρία για αυτούς να ανέβουν στην εξουσία. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι έτσι θα σώσουν την Χώρα.

Υπάρχει η άποψη ότι αυτοί που επιμένουν στο ένα πρόσωπο για την εκλογή Προέδρου θέλουν να οδηγήσουν τα πράγματα σε άμεσες εκλογές, αλλά να τις κερδίσουν, λόγω του μεγάλου πανικού που θα δημιουργήσει η οικονομική κρίση στην Χώρα στις λίγες ημέρες που θα μεσολαβήσουν μέχρι να γίνουν οι εκλογές. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι μόνο η πρόταση αυτή είναι η ιδανική επιλογή για το καλό του Λαού μας.

Το ερώτημα που προβάλλει μπροστά μας είναι πολύ απλό. Οι πολιτικές επιλογές που έχουμε μέχρι τώρα μπροστά μας για την εκλογή Προέδρου, είναι να γίνει το καλύτερο για το μέλλον της Χώρας μας ή ακόμη ένα κομματικό παιχνίδι ποιος θα πάρει την εξουσία; Προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι ισχύει το πρώτον, όλοι μας αγαπούμε την Χώρα μας και μάλιστα πρώτοι οι Πολιτικοί μας Αρχηγοί ή τουλάχιστον όχι ολιγότερων από τον καθένα μας, γι’ αυτό άλλωστε εξελέγησαν και Πολιτικοί Αρχηγοί.

Για χρόνια τώρα από τον καιρό της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, μεταγενέστερα με τη δολοφονία του Καποδίστρια, και στον προηγούμενο αιώνα με τις εθνικές περιπέτειες ντροπής και εξευτελισμού, της Μικρασιατικής καταστροφής και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, το ανεκπλήρωτο όνειρο των Αποδήμων μας, αλλά και του Λαού μας στην Ελλάδα και στην Κύπρο είναι η Πολιτική Ενότητα όλων των Πολιτικών Δυνάμεων στις κρίσιμές στιγμές της πορείας του Έθνους. Τα πικρά λόγια του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολομού «κι αν μισούνται ανάμεσα τους δεν τους πρέπει λευτεριά» ισχύουν και σήμερα. Το όνειρο μας για την Πατρίδα είναι οι Πολιτικές Δυνάμεις της Χώρας σε κρίσιμες στιγμές να ξεπερνούν τις κομματικές τους αντιπαραθέσεις και να βρίσκονται μαζί ενωμένες στην πρώτη γραμμή για εθνική αξιοπρέπεια.

Το επόμενο ερώτημα είναι αν υπάρχουν κι άλλα αξιόλογα κορυφαία πρόσωπα που χαίρουν ευρύτερης εκτίμησης και εμπιστοσύνης από τον Ελληνικό Λαό και που θα μπορούσαν να ψηφισθούν με μεγάλη πλειοψηφία για να έχουμε πολιτική σταθερότητα για να μη καταρρεύσουμε οικονομικά και κοινωνικά. Ο καθένας μας μπορεί να προτείνει πρόσωπα, την κοινή επιλογή οφείλουν όμως να την κάνουν από κοινού οι Πολιτικοί μας αρχηγοί με συντονιστή τον Πρωθυπουργό μας. Όλες οι καλές χορωδίες για να έχουν αρμονία χρειάζονται ένα καλό μαέστρο κι ο Πρωθυπουργός μας έχει αυτό το εθνικό ταλέντο.

Η ταπεινή μου γνώμη είναι πολύ απλή. Θέλουμε και παπά να μας το πει; Ανάμεσα στα κορυφαία αυτά πρόσωπα πρέπει να περιληφθούν όπως είπαμε εκείνοι που θα είναι δύσκολο να μη τους ψηφίσουν όσοι στις πρώτες δύο ψηφοφορίες ήσαν αρνητικοί. Τέτοια πρόσωπα είναι οι προηγούμενοι Πολιτικοί Αρχηγοί του παλαιού Συνασπισμού όπως ο κ. Αλαβάνος, η κ. Δαμανάκη και ο κ. Κωνσταντόπουλος, και γιατί όχι κι ο κ. Κουβέλης που ήδη συνεργάστηκε στην αρχή της υφιστάμενης Κυβέρνησης τόσο με τον Πρωθυπουργό μας κ. Σαμαρά όσο και με τον Αναπληρωτή Πρωθυπουργό μας κ. Βενιζέλο.

Το θέμα πλέον είναι να δούμε αν τα προτεινόμενα παραπάνω πρόσωπα αποδέχονται να είναι υποψήφιοι. Το λέω αυτό γιατί κάποτε κάποιος απόδημος μας που έφυγε από μικρός από την Πατρίδα στην μακρινή Νότιο Αφρική για να δουλέψει να παντρέψει τις ορφανές αδελφές του, όταν ήρθε η ώρα να παντρευτεί, μετά από τριάντα χρόνια ξενιτιά, οι συγγενείς του τον πήραν και του έδειξαν μια όμορφή κοπελιά από το χωριό του για να δουν αν του αρέσει να γίνει η γυναίκα του. Κι όταν αυτός την είδε, του άρεσε, έθεσε όμως και το ερώτημα στους συγγενείς του, «εμείς τη θέλουμε, αυτή μας θέλει;».

Οι προσευχές μου στο Θεό και όλων μας είναι να γίνει το καλύτερο για τη Χώρα μας.

* το περιεχόμενο του παραπάνω κειμένου είναι προσωπικές σκέψεις.

Το Έπος του '40 να μας οδηγήσει σε ενότητα

Λεπτομέρειες: Σας ενδιαφέρουν; Επωνύμως; 28 Οκτωβρίου 2014; Δημιουργήθηκε : 28 Οκτωβρίου 2014

Του Σεβ. Μητρ. Ζιμπάμπουε
κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Η Ευαγγελική Περικοπή της 28^ης Οκτωβρίου είναι από το ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά κι αναφέρεται στην εορτή της Σκέπης της Παναγίας μας, και έχει φυσικά σχέση με την επέτειον του «ΟΧΙ» και γενικότερα με την επέτειο του 1940.

Στο διάλογο του Ιησού Χριστού με τις αδελφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία, τονίζεται με σαφήνεια ότι ο άνθρωπος πρέπει να έχει μια ευαισθησία και μια προτεραιότητα στη ζωή του για τις πνευματικές και ηθικές αξίες, σε σύγκριση με τις καθημερινές υλικές μας μέριμνες, με την έννοια ότι τελικά η ευθύνη μας να διαφυλάξουμε τις αξίες αυτές είναι και το κριτήριο της εν Χριστώ αιώνιας σωτηρίας μας.

Αυτοί που αγωνίζονται για τις πανανθρώπινες αξίες της αγάπης, της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της συναδέλφωσης των λαών, είναι αυτοί που ζουν σύμφωνα με τις θείες εντολές του Θεού.

Αναφέρεται μάλιστα στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ως ζωντανό παράδειγμα υπακοής στο θείο θέλημα του Θεού το άγιο πρόσωπο της Παναγίας μας.

Στα δύσκολα λοιπόν χρόνια που ζούσε η Ανθρωπότητα με το ξέσπασμα του αδυσώπητου σκληρού και απάνθρωπου Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που οι περισσότερες χώρες, και μάλιστα μεγάλες και ισχυρές, ή συμμαχούσαν με τον Χίτλερ, όπως η Ιταλία, η Ιαπωνία και η Τουρκία, ή παρεδίδοντο χωρίς όρους στον εχθρό, η μικρή τότε και αδύνατη Ελλάδα, ανταποκρινόμενη περισσότερο στο μεγαλείο του ιστορικού της βίου ως η Χώρα που συνέβαλε τα μέγιστα εις την επικράτηση των αγαθών της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της Παιδείας, της τέχνης και του πολιτισμού, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, σήκωσε ηρωϊκά το ανάστημα της με τη ψυχική δύναμη της Ιστορίας της για να αντιτάξει στους Τύρρανους του Διαβόλου που απειλούσαν χώρες και λαούς, το ηρωϊκό «ΟΧΙ».

Για εκείνους που υπολογίζουν τα πράγματα μόνο από την υλικήν τους πλευρά, αυτό το «ΟΧΙ» έμοιαζε με επιλογή πορείας προς την καταστροφή, γιατί η υλική δύναμη του εχθρού ήταν εγγύηση για την επικράτηση τους. Οι αριθμοί ήταν πολύ μεγάλοι για τον εχθρό. Στην ιστορία των λαών όμως υπάρχουν και στιγμές που πρέπει να είναι έτοιμοι και να πεθάνουν για να προστατέψουν και να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα της ανθρωπότητας, ότι η ζωή έχει νόημα, όταν ζει κανείς με αξιοπρέπεια, διασώζοντας το αγαθό της ελευθερίας του, προασπιζόμενος το αγαθό της ειρήνης, προστατεύοντας την οικογένεια του, την πατρίδα του, συμβάλλοντας στην προστασία και στην επικράτηση της δικαιοσύνης.

Αυτό τον αγώνα άλλωστε έδωσαν οι ολιγοστοί Έλληνες με τους τρακόσους του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες για να διαφυλάξουν ολόκληρη την Ευρώπη από τις ορδές των βάρβαρων Ασιατών του Ξέρξη. Το «Μολών λαβέ» ηχεί ακόμη διαχρονικά στους υπόδουλους και καταπιεζόμενους λαούς, ως πρόσκληση και θείο φως αληθείας ότι αν θέλουν να ελευθερωθούν οφείλουν να αγωνισθούν, να είναι έτοιμοι να θυσιασθούν και να πεθάνουν για να ζήσουν το αγαθόν της ελευθερίας και της ειρήνης.

Ακολουθώντας λοιπόν το μεγαλείον του ηρωισμού των αρχαίων Σπαρτιατών, οι νεοέλληνες του 1821, με επικεφαλής την Εκκλησία μας και τις Δυνάμεις του Απόδημου Ελληνισμού, οργάνωσαν τον μεγάλο ξεσηκωμό εναντίον των αλλόπιστων Οθωμανών Τούρκων για να μας απελευθερώσουν από το ζυγό της δουλείας, που στα τετρακόσια χρόνια της εθνικής ταπείνωσης και της σταύρωσης μας και του καθημερινού εξευτελισμού των προγόνων μας, κατά τον Εθνικό μας Ποιητή Διονύσιο Σολωμό, «όλα τα σκιάζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».

Η ίδια λοιπόν ηρωική Ελληνική ψυχή, «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», η Ελληνική ψυχή των Θερμοπυλών, η ηρωϊκή ψυχή του 1821, «και σαν πρώτα ανδρειωμένη», αντέταξε στον φαινομενικά παντοδύναμο Άξωνα της εποχής το ηρωϊκό «ΟΧΙ».

Αυτό το δυνατό «ΟΧΙ» αντέταξαν αργότερα ηρωικά κι οι Έλληνες της Κύπρου στους αποικιοκράτες Βρετανούς με το έπος της ΕΟΚΑΣ, που αποτέλεσε με τη σημαία του Εθνάρχη Μακαρίου το απελευθερωτικό έναυσμα της επανάστασης των σκλαβωμένων από την αποικιοκρατία λαών της Αφρικής.

Στο πρόσωπο των Ελλήνων του 40, η τραυματισμένη γεμάτη πληγές ανθρωπότητα πίστεψε ξανά ότι μπορεί να διασώσει την αξιοπρέπεια της και την ελευθερία της. Γεννήθηκε ξανά στις καρδιές των ανθρώπων η ελπίδα για την επικράτηση της δικαιοσύνης και της διαφυλάξεως της πραγματικής ειρήνης, που εκφράζεται ως ισότητα και σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το μυστικό της μεγάλης νίκης των Ελλήνων που ένωσε τους συμμάχους για να συντρίψουν τον Άξονα της απειλής της παγκόσμιας ελευθερίας των λαών ήταν η βαθειά τους πίστη στο Θεό να διαφυλάξουν το θείο θέλημα του, να προστατεύουμε με κάθε τρόπο το αγαθό της ζωής ως δώρο Θεού. Oι Έλληνες του 1940 νίκησαν γιατί είχαν όλοι μαζί ενωμένοι ένα θέλημα, το Θέλημα του Θεού, να προστατέψουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, να προστατέψουν την αξιοπρέπεια ολόκληρης της ανθρωπότητας, να προστατέψουν το αγαθόν της ελευθερίας. Οι Έλληνες του 1940 είχαν συνείδηση ότι είναι υποχρέωση του κάθε υπεύθυνου ανθρώπου να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δικαιοσύνη, η ελευθερία και η δημοκρατία.

Αυτή τη ενότητα χρειαζόμαστε και σήμερα που τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο αγωνιζόμαστε να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση που μερικοί απατεώνες πολιτικοί κι ορισμένοι διεφθαρμένοι μεγαλοτραπεζίτες μας οδήγησαν σ’ αυτή τη μεγάλη περιπέτεια που για να ξεπερασθεί χρειάζεται η πολιτική ενότητα και συνεργασία όλων των υγιών δυνάμεων του Έθνους.

Ακόμη και σήμερα εκεί που καταπατούνται οι ανθρώπινες ελευθερίες και γενικότερα τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκεί που οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι ανύπαρκτες ή νεκρές, έχουμε φασαρίες, πολέμους, εσωτερικές συρράξεις, πείνα, πόνο και δυστυχία.

Έχουμε λοιπόν κάθε ηθικό δικαίωμα ως απόγονοι εκείνων που αγωνίσθησαν για τη υπόθεση της ελευθερίας των λαών, να ομιλούμε με θάρρος και αποφασιστικότητα για τις αδικίες σε βάρος των συνανθρώπων μας, όταν καταπατούνται παράφορα τα ανθρώπινα τους δικαιώματα.

Τα παραδείγματα στην Μέση Ανατολή, με την άρνηση των Εβραίων στα εκατομμύρια των Παλαιστινίων να έχουν το δικό τους Κράτος, την άρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει το φυσικό εθνικό δικαίωμα είκοσι εκατομμυρίων Κούρδων να έχουν το δικό τους ανεξάρτητο Κράτος, η εισβολή στο παρελθόν των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, η επικράτηση δικτατορικών καθεστώτων και η σιωπή των ισχυρών της γης όταν ελέγχουν τις οικονομίες των χωρών αυτών, αποτελούν για όλους μας πρόσκληση να αντιταχθούμε στις αδικίες αυτές και να διαδηλώσουμε με κάθε σαφήνεια την ευαισθησία μας και τη θέληση μας να αποδοθεί δικαιοσύνη, να προστατευθούν τα δικαιώματα των λαών για να κτίσουμε πραγματικά το οικοδόμημα της Παγκόσμιας Ειρήνης με την επικράτηση της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας.

Προσευχώμαστε ιδιαίτερα για την κατάπαυση του πυρός στη Συρία και στην επικράτηση της ειρήνης.

Μόνο μέσα σ’ αυτή την προοπτική της κοινωνικής ευθύνης για τα προβλήματα της Παγκόσμιας Κοινωνίας μπορούμε να δικαιώσουμε και να τιμήσουμε τις θυσίες όλων εκείνων των ηρώων του 1940, που έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους πρόωρα για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.

Για να επουλώσουμε τις πληγές του παρελθόντος πρέπει γενναιόδωρα με πολύ αγάπη και έμπρακτη καλή διάθεση να στηρίξουμε με κάθε τρόπο το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας μας συμβάλλοντας στην καλύτερη αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων, πρώτιστα των ευάλωτων μελών της τοπικής κοινωνίας μας που χρειάζονται της άμεσης βοήθειας μας, κι όταν μπορούμε να συμβάλουμε και στη βελτίωση της ζωής όλων εκείνων των λαών που υποφέρουν, στηρίζοντας χήρες και ορφανά και γενικώτερα όλους εκείνους που χρειάζονται τη βοήθεια μας και μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Αυτό είναι και το καλύτερο μνημόσυνο για να τιμήσουμε τους αξέχαστους ήρωες του 1940, που αποφάσισαν να δώσουν ακόμη και τη ζωή τους για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι.