Του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Η Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής μας καλεί να είμαστε «σπλαχνικοί – οικτίρμονες merciful- προς τους άλλους ανθρώπους, όπως Σπλαχνικός-Οικτίρμων- Mercifulείναι κι ο Θεός Πατέρας μας προς εμάς». Η λέξη «σπλαχνικός» προέρχεται από τη λέξη «Σπλάχνο» κι αναφέρεται σε ένα μέρος του σώματος μας, της όλης μας ύπαρξης. Γι’ αυτό ακούομε την μητέρα να λέει για το παιδί της ότι είναι σπλάχνο της, δηλαδή κάτι που προήλθε από το σώμα της, από την ύπαρξη της και ζεί για το σπλάχνο της, για το παιδί της, είναι έτοιμη η μητέρα να θυσιασθεί για το παιδί της, αγωνιά για το παιδί της, πονάει για το παιδί της, χαίρεται για την πρόοδο του, δίνει νόημα στη ζωή της με τη πρόοδο του παιδιού της. Η μητέρα είναι αναντικατάστατη, γι’ αυτό το παιδί που χάνει πρόωρα τη μητέρα του το λέμε ορφανό.

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε
κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Η Ευαγγελική Περικοπή από το Ευαγγέλιο του Ευαγγελιστού Λουκά (19,1-10) αναφέρεται στην ειλικρινή μετάνοια του ανθρώπου, ως μέσον που οδηγεί τον εαυτόν του, με τη χάρη του Θεού, στην εν Χριστώ σωτηρία του. Στο σημερινό κείμενο του Ευαγγελίου, βλέπουμε πως εμείς οι άνθρωποι, σε προσωπικό επίπεδο, μπορούμε να πετύχουμε αυτή τη σωτηρία που προσφέρει σε μας ο Ιησούς Χριστός.

Έτσι, μέσα από την ειδική αναφορά του Ευαγγελιστού Λουκά στην Ιστορία του Ζακχαίου, έχουμε ένα ζωντανό παράδειγμα, το οποίο οφείλουμε να μιμηθούμε, εάν πράγματι θέλουμε κι εμείς να σωθούμε από τις αμαρτίες μας και να γίνουμε μέτοχοι της Βασιλείας του Θεού.

Ο Ζακχαίος, αν και ήταν ένας μεγάλος αμαρτωλός, εντούτοις όταν έδειξε ειλικρινή μετάνοια, εσώθηκε.

του Σεβ. Μητρ. Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη  

Η Ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής αναφέρεται στο θαύμα της θεραπείας των δέκα λεπρών που πρόσφερε ο Ιησούς Χριστός σε δέκα ταλαιπωρημένους ανθρώπους που περίμεναν ανά πάσα στιγμή να πεθάνουν

Πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας ότι, κατά τον πρώτο αιώνα που αναφέρεται το περιστατικό αυτό, στην περιοχή της αιματοβαμμένης σημερινής Παλαιστίνης, η λέπρα ήταν μια αθεράπευτη ασθένεια, όπως είναι σήμερα η ασθένεια του έϊντς, που θέριζε χιλιάδες ζωές κάθε ηλικίας.

Έτσι η Κοινωνία, για να προστατεύσει τον εαυτό της από τον κίνδυνο του αφανισμού με την εξάπλωση της επικίνδυνης ασθένειας της λέπρας, συνήθιζε να απομονώνει τους λεπρούς.

Ανάλογα με την ηθική ευθύνη που ήταν ευαισθητοποιημένη, μια κοινωνία ή φρόντιζε τους λεπρούς, ή τους εγκατέλειπε να πεθάνουν μόνοι τους μέσα στη λέπρα τους. Στην εποχή του Χριστού, οι λεπροί ήταν εγκαταλειμμένοι από όλους. Τους έδεναν μάλιστα στο λαιμό κι ένα καμπανάκι, όπως αυτά που βάζουν οι βοσκοί στα γίδια τους όταν χαθούν να μπορούν να τα βρίσκουν, έτσι ώστε αν συνέβαινε να περνά κάποιος από κοντά από κάποιο λεπρό να μπορεί να τον αποφύγει για να μη κολλήσει την θανατηφόρο ασθένεια της λέπρας.

Μπορεί σήμερα η λέπρα να θεραπεύεται. Την εποχή εκείνη όμως η επαφή με ένα λεπρό εσήμαινε θάνατον, όπως λίγο πολύ μας φοβίζει σήμερα η οποιαδήποτε επαφή μας με ανθρώπους που πάσχουν από την ασθένεια του έϊντς, λόγω ακριβώς της αδυναμίας της ιατρικής επιστήμης να τη θεραπεύσει και να τη δαμάσει.

Αυτό όμως που μας προκαλεί θαυμασμό με το θαύμα της θεραπείας των δέκα λεπρών είναι ότι οι λεπροί πλησιάζουν τον Ιησού άφοβα και θαρραλέα και του ζητούν με σιγουριά την θεραπεία τους.

Ταυτόχρονα βλέπουμε τον Ιησού, σε αντίθεση με τις φοβίες των υγειών ανθρώπων που θα τους έδιωχναν με βρισιές και με ξύλο, να τους υποδέχεται με αγάπη και καλοσύνη, ως να ήσαν τα πιο αγαπημένα του πρόσωπα, τα δικά του παιδιά, οι δικοί του γονείς, τα δικά του αδέλφια.

Και πράγματι πάντοτε ο Ιησούς Χριστός, επειδή ακριβώς είναι ο Φιλεύσπλαχνος Θεός, μας δέχεται όλους με τον ίδιο τρόπο της αγάπης και της καλοσύνης, προσφέροντάς μας, ως ο Μοναδικός Αληθινός Σωτήρας της ζωής μας, τη σωτηρία μας.

Μας προκαλεί όμως πάλι έκπληξη η αντίδραση των ευεργετηθέντων λεπρών, από τους οποίους μόνο ο ένας από τους δέκα θεώρησαν ότι επιβαλλόταν να αναζητήσει τον ευεργέτη του για να τον ευχαριστήσει. Μάλιστα αυτός που επέστρεψε να ευχαριστήσει τον Χριστό ήταν αυτός που εθεωρείτο από την τοπική Κοινωνία ως ο ξεστρατημμένος, ο αμαρτωλός που αρνήθηκε την Εθνικότητά του και την Θρησκεία των Προγόνων του, ο αλλογενής, ένας Σαμαρείτης κατά την άποψη των Ιουδαίων.

Αυτό που έχει όμως μεγαλύτερη σημασία για μας, δεν είναι τόσο η αχαριστία των εννέα, όσο η παρατήρηση του Ιησού προς το θεραπευθέντα λεπρό, ότι αυτό που τον έσωσε από την λέπρα του ήταν η βαθειά του πίστη στο Θεό.

Ίσως αυτό το μεγαλείο της πίστεως του θεραπευθέντος λεπρού ήταν που έπεισε και τους υπόλοιπους εννέα αχάριστους λεπρούς να πορευθούν προς την Ιησού και να ζητήσουν τη θεραπεία τους, την οποία τελικά και επέτυχαν.

 Έτσι φαίνεται ότι οι αρετές του ενός είναι σωτηριώδεις για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Γι’ αυτό καθημερινά τιμούμε κάποιο άγιον για να ωφελούμαστε όλοι από τις αρετές του.

Ταυτόχρονα όμως η εποχή μας χρειάζεται άγιες μορφές που θα αποτελούν ζωντανά παραδείγματα μιμήσεως για όλους μας. Ο Χριστός είναι πάντοτε φιλεύσπλαχνος να μας προσφέρει το θαύμα της θεραπείας των ασθενειών μας, φτάνει να έχουμε ακλόνητη πίστη σ’ αυτό, όπως εκείνη του θεραπευθέντος λεπρού.

Αντίθετα, όταν σε μια τοπική κοινωνία οι περισσότεροι από τα μέλη της, ή τουλάχιστον αυτοί που της ηγούνται, μερικοί είναι απατεώνες, κλέφτες και διεφθαρμένοι, η Χώρα τους κινδυνεύει να φθάσει μέχρι και το κίνδυνο της χρεωκοπίας. Όταν οι Ηγέτες μας απομακρύνονται από το Θεό, το ήθος τους είναι ανήθικο.

Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είμαστε έτοιμοι ως Χριστιανοί να μιμηθούμε το μεγαλείο του Χριστού, να βοηθάμε τους πάσχοντες συνανθρώπους μας με τον ίδιο ένθεον ζήλον, που έδειξαν οι άγιοι Απόστολοι κι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, προς όσους υπόφεραν και συναντούσαν στη δική τους πορεία και αναζήτηση να εργασθούν για τη διάδοση του Ευαγγελίου αλλά και για την εφαρμογή των Θείων Εντολών του Χριστού.

Αυτή είναι μιά ευθύνη που βαρύνει πολύ περισσότερο τους κληρικούς μας και μάλιστα τους Επισκόπους μας, τους διαδόχους των Αγίων Αποστόλων και Μαθητών του Χριστού, αλλά και όλους μας, όσους θεωρούμε τιμή μας που φέρουμε το όνομα του χριστιανού.

OΑπόστολος Παύλος τονίζει ότι:

«Ο Θεός κατά τους χρόνους της Δημιουργίας διέταξε να λάμψει το φώς αντί του σκότους που υπήρχε τότε, έλαμψεν και στας καρδίας μας και τας εφώτισε, όχι μόνο για να γνωρίσουμε εμείς την παρουσία του Θεού, αλλά για να τη μεταδώσουμε και στους άλλους φωτεινή και καθαρή την γνώση της δόξας του Θεού, όπως φανερώθηκε μέσω του Ιησού Χριστού»,μέσα δηλαδή από τη ζωή του και τα θαύματά του, όπως το σημερινό θαύμα της θεραπείας των δέκα λεπρών.

Κατά συνέπεια, η φανέρωση της δόξας του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους, που μας οδηγεί στην Βασιλεία των Ουρανών, δηλαδή στον Παράδεισο, πραγματοποιείται όταν προσπαθούμε να εφαρμόζουμε στη ζωή μας τις Θείες Εντολές του Χριστού.

 Έτσι, στην Α΄ Επιστολή του, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τονίζει με σαφήνεια ότι αυτός που έχει την αληθινή και ενεργό πίστη, ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος Λυτρωτής, έχει γεννηθεί πνευματικώς από το Θεό και αυτός που αγαπά τον Θεό, ο οποίος τον έχει γεννήσει πνευματικώς, αγαπά και τον συνάνθρωπό του, που έχει γεννηθεί από τον ίδιο Θεό Πατέρα.

 Με βάση την αλήθεια αυτή γνωρίζουμε ότι αγαπούμε ειλικρινά όλους τους ανθρώπους ως παιδιά του Θεού, όταν αγαπούμε τον Θεό με όλη μας τη δύναμη κι όταν αγωνιζόμαστε να τηρούμε στη ζωή μας τις θείες του Εντολές.

 Η πραγματική αγάπη προς τον Θεόν είναι όταν τηρούμε στη ζωή μας τις Εντολές του Θεού. Αυτός που έχει αναγεννηθεί πνευματικά από το Θεό νικά τον αμαρτωλόν κόσμο που μας περιβάλλει. «Και αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α΄ Ιωάννου, 5, 4β).

Γι’ αυτό κι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, στον ευεργετηθέντα και θεραπευθέντα λεπρό της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, τόνισε με σαφήνεια «η πίστις σου σέσωκέ σε».

 Αυτή την ακλόνητη πίστη του λεπρού χρειαζόμαστε κι εμείς σήμερα για να ζήσουμε το θαύμα, όχι μόνο της θεραπείας της αγιάτρευτης ακόμη ασθένειας του έϊντς, αλλά και το θαύμα της επικρατήσεως συνθηκών ασφαλείας, για την ειρηνική συμβίωση όλων μας, το θαύμα της επικρατήσεως της ειρήνης σ’ όλο τον κόσμο, το θαύμα της παύσεως των πολέμων, το θαύμα της σιτίσεως των άπορων συνανθρώπων μας και μάλιστα των μικρών παιδιών, το θαύμα της παροχής πόσιμου νερού σε εκατομμύρια ανθρώπων που ακόμη δεν έχουν τη δυνατότητα αυτή, το θαύμα της παροχής ιατρικής περίθαλψης και παροχής παιδείας σε εκατομμύρια παιδιά, που δεν έχουν ακόμη την ανθρώπινη αυτή δυνατότητα, την εξάλειψη του προβλήματος της φτώχειας, της λύσεως του προβλήματος των προσφύγων και την επικράτηση της δικαιοσύνης του Θεού ανάμεσα στο κόσμο που ζούμε.

Μόνο με τη συνέπειά μας στις Θείες Εντολές του Χριστού και με βαθιά πίστη στο Θεανθρώπινο Πρόσωπό Του, μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο κόσμο, που θα μας ανοίξει και το δρόμο για την άξια συμμετοχή μας στην Βασιλεία των Ουρανών.

του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

«Tη αυτή ημέρα, ανάμνησιν ποιούμεθα της από του Παραδείσου της τρυφής εξορίας του Πρωτοπλάστου Αδάμ. (Από το βιβλίον του Τριωδίου).

Με αυτό τον χαρακτηριστικό ύμνο η Εκκλησία μας τονίζει την σημασία της εορτής της Κυριακής της Τυρινής, που είναι αφιερωμένη στην απώλεια του Παραδείσου εξαιτίας της παρακοής των Πρωτοπλάστων, του Αδάμ και της Εύας, των κοινών προπάππων μας, και των λευκών και των μαύρων και των κίντρινων, όλων δηλαδή των ανθρώπων. Αν λοιπόν οι κοινοί μακρυνοί μας πρόγονοι έμεναν πιστοί στις εντολές του Θεού, δηλαδή στις οδηγίες του, ο κόσμος που ζούμε σήμερα θα ήταν Παράδεισος..

Με την πτώση του ανθρώπου, που είναι γνωστή ως προπατορικό αμάρτημα, ο πόνος και η θλίψη έγιναν μέρος της ζωής μας. Καθημερινά γευόμαστε την Κόλαση. Για την κατάσταση αυτή ευθύνονται τόσο οι πρώτοι άνθρωποι με την παρακοή τους όσο κι η συνεργεία του διαβόλου, καθώς επίσης κι όσοι από εμάς συνεχίζουμε τον δρόμο της ανυπακοής και της αμαρτίας αμετανόητοι.

του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Μέσα στη χαρά της Αναστάσεως προβάλλει η Εκκλησία μας το παράδειγμα του άπιστου Θωμά που τελικά το μεγαλείον της πίστης του αποτελεί δίδαγμα για όλους εκείνους που περνούν μέσα από το στάδιο της απιστίας.

Έτσι, έστω κι αν ο άπιστος Θωμάς για τρία ολόκληρα χρόνια ήταν κοντά στο Χριστό όπου είδε θαύματα και πράγματα, εντούτοις βρέθηκε να αμφισβητεί για την Ανάσταση του Χριστού, επιμένοντας ν’ αγγίξει και να ψηλαφίσει τα σημάδια των καρφιών του σταυρωμένου σώματος του Ιησού.

Η έννοια της απιστίας έχει καλοπροαίρετο χαρακτήρα ή κακοπροαίρετο.

Έχει καλοπροαίρετο χαρακτήρα όταν δυσκολεύεσαι να πιστέψεις κάτι γιατί σου φαίνεται απίθανον και ζητάς περισσότερα στοιχεία, περισσότερες πληροφορίες για να πεισθείς.

Έχει όμως η απιστία και κακοπροαίρετον χαρακτήρα όταν απορρίπτεις κάτι που μπορεί να σε βοηθήσει απλώς και μόνο γιατί είσαι προκατελλειμμένος αρνητικά με ό,τι δεν μπορείς να κατανοήσεις.

Φυσικά ο όρος απιστία έχει πολλές σημασίες, όπως η απιστία ανάμεσα σε συζύγους όταν η αγάπη τους αρχίζει να ξεφτίζει. Πέραν όμως από τον ηθικό και υλικό χαρακτήρα της απιστίας υπάρχει κι ο θρησκευτικός χαρακτήρας της απιστίας. Είναι η περίπτωση που ο άνθρωπος πέφτει στην πλάνη της απορρίψεως κάθε θρησκείας και θρησκευτικότητας.

του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Τη Κυριακή των Βαΐων εορτάζομε ένα είδος μικρού Πάσχα στο πρόσωπο του Αναστάντος Λαζάρου και στην ένδοξη πανήγυρι της εισόδου του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, που μαζί συμβολίζουν και προεικονίζουν την Ανάσταση του Ιησού. ΄Άλλωστε η σημασία του εβραϊκού όρου «Πάσχα» σημαίνει πέρασμα (το πέρασμα του Ιουδαϊκού λαού από τη δουλεία της Αιγύπτου στην ελευθερία διά του περάσματος της Ερυθράς Θαλάσσης). Στην προκειμένη περίπτωση, με την σημερινή εορτή και τη μεγάλη εορτή της επομένης Κυριακής, το Χριστιανικό Πάσχα έχει την έννοια του περάσματος από το θάνατο στη ζωή. Ενώ οι 40 ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι αφιερωμένες για να σβήσουμε τα αμαρτωλά πάθη μας και να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας, οι επόμενες έξι ημέρες της νηστείας, που αρχίζουν απόψε με την τέλεση της ακολουθίας του Νυμφίου, αποβλέπουν στη βαθύτερη βίωση, εκ μέρους μας, σε αυτό που θα ζήσει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, έως της ημέρας της Αναστάσεως του. Καλούμαστε δηλαδή να ζήσουμε το μοναδικό μεγαλείο της εμπειρίας των μαθητών του. Για το πόσο θα πετύχουμε ή θα αποτύχουμε σ’ αυτή την κλήση της Εκκλησίας μας θα αποδειχθεί στην συνέχεια αν στη ζωή μας θα μιμηθούμε την προδοσία του Ιούδα ή το μαρτύριο του Πέτρου και των άλλων αποστόλων.

 Αλεξανδρείας Θεόδωρος: «Μαχόμεθα εναντίον κάθε φανατισμού και μισαλλοδοξίας μεταξύ των ανθρώπων και των λαών»

Του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ

Σε Διεθνές Συνέδριο στα Τίρανα που οργάνωσε με επιτυχία η γνωστή Κοινότητα του Αγίου Αιγιδίου με τη συνεργασία της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας και των Ρωμαιοκαθολικών με θέμα «Η ειρήνη είναι εφικτή», εξετάσθησαν θέματα που συνδέονται με πολεμικές συρράξεις και τρόποι τερματισμού τους με την ενίσχυση της κοινής δράσης της Διεθνούς Κοινότητας για την ειρηνική συνύπαρξη των Λαών. Συμμετείχαν Θρησκευτικοί Αρχηγοί με επικεφαλής τον Μακαριώτατο Προκαθήμενο της Τοπικής Εκκλησίας κ. Αναστάσιο, ως επίσης και Αρχηγοί Κρατών, Υπουργοί, εκπρόσωποι Διεθνών Οργανισμών και Ακαδημαϊκοί. Τον Αλεξανδρινό Προκαθήμενο κ. Θεόδωρο Β’ εκπροσώπησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε Σεραφείμ ο οποίος και ανέγνωσε το ακόλουθο μήνυμα του Αλεξανδρινού Προκαθημένου κ. Θεοδώρου για τις ευθύνες των Χριστιανών για την υπόθεση της ειρήνης.

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Aυτή η Κυριακή είναι αφιερωμένη στην ιερή μνήμη των 318 θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας που συμμετείχαν στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325 μ. Χ. για να επιβεβαιώσουν βασικές διδασκαλίες της Εκκλησίας μας που έχουν σχέση με την εν Χριστώ σωτηρία μας. Οι βασικές αυτές αρχές τονίζονται μέσα από τα πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως μας, το γνωστό «Πιστεύω», που συνεχίζουμε μέχρι σήμερα όλοι οι Χριστιανοί να επαναλαμβάνουμε με φόβο Θεού για να τονίζουμε την πίστη μας στον Θεό Πατέρα ως το Δημιουργό του κόσμου και στον Ιησού Χριστόν ως τον Μονογενή του Υιόν που ήλθε στον κόσμο για να μας σώσει από την αμαρτία και τον θάνατον και να μας οδηγήσει στον Παράδεισον.

Γενικότερα όταν μιλάμε για τους Πατέρες της Εκκλησίας, εννοούμε όσους εκ των κληρικών της Εκκλησίας μας διακρίθησαν σε αγιότητα, οσιότητα και στην διαποίμανση των πιστών. Εννοούμε δηλαδή τους κληρικούς μας που αναλαμβάνουν με επιτυχία την ποιμαντική ευθύνη της πνευματικής προκοπής των πιστών.

του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε  κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Αυτή τη Κυριακή η  Εκκλησία μας εορτάζει τα Γενέθλιά της με την έννοια ότι κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, πενήντα ημέρες μετά το κοσμοσωτήριο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, το Άγιο Πνεύμα "εν είδει Πυρίνων γλωσσών" φωτίζει τους Μαθητές του Χριστού για να αρχίσουν δημόσια το Αποστολικό έργο του Ευαγγελισμού της Ανθρωπότητας.

Μπορούμε να πούμε ότι η Αποκάλυψη του Θεού στο κόσμο πραγματοποιείται μέσα από τρία ιστορικά στάδια.

Στο πρώτο στάδιο η Αγία Τριάδα γνωστοποιεί τον εαυτό της στη ζωή του ανθρώπου διά του Πατρός μέσα από τη Δημιουργία, την πρώτη εντολή του Παραδείσου, τη Διαθήκη ή Συμφωνία με τους πρωτοπλάστους, το Νώε, τον Αβραάμ και τον λαό του Ισραήλ, είτε με τη προσωπική του επαφή κι επικοινωνία, είτε μέσα από τους Αγγέλους του και τους Προφήτες. Το πρώτο ιστορικό στάδιο της Αποκαλύψεως του Θεού στο κόσμο διασώζεται μέσα από τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.

Το πρώτο στάδιο της Αποκαλύψεως του Θεού απόβλεπε στη προετοιμασία των ανθρώπων να κατανοήσουν και να αποδεχθούν τον Ιησού Χριστόν ως τον Αληθινό Θεό και Σωτήρα μας.