του Dr Ηλία Ιωαννάκη *,

Με πόνο ψυχής διάβασα την είδηση ότι κλείνει το ιστορικό Ελληνικό προξενείο της Φιλιππούπολης. Δεν μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό μου και η καρδιά μου πάγωσε! Αλήθεια πως είναι δυνατόν με τόσο κυνικό τρόπο να ξηλώνεται από την Φιλιππούπολη η οποία έχει τόσες αναφορές στον ελληνικό πολιτισμό και που σφυρηλάτησε την μακραίωνη ιστορία της συνεργασίας Ελλήνων και Βουλγάρων, ένα σημείο αναφοράς που το κτήριο από μόνο του αποπνέει;

Όλοι γνωρίζουμε και εγώ προσωπικά που γεννήθηκα στην Φιλιππούπολη και έπαιξα στα σοκάκια της ότι με ιστορία 6.000 ετών, η Φιλιππούπολη είναι μία από τις αρχαιότερες κατοικημένες πόλεις της ευρωπαϊκής ηπείρου (θεωρείται πιο παλιά από την Αθήνα και τη Ρώμη) και αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό κεφάλαιο στη βαλκανική ιστορία – και όχι μόνο! Σε μας τους Έλληνες, η αναφορά της Φιλιππούπολης φέρνει στον νου τη μεγάλη προσφορά των Ελλήνων ομογενών ΚΑΤΟΙΚΩΝ της περιοχής (Γεώργιος Ζαφείρης, Γρηγόρης Μαρασλής, Νικόλαος Ζαφείρης), καθώς η παρουσία του ελληνικού στοιχείου ήταν έντονη στις οικονομικές, κοινωνικές και πνευματικές δραστηριότητες της πόλης μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Παράλληλα αποτελεί σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης σε εποχές ιστορικής ακμής όπου ζούσαν επί αιώνες Βούλγαροι, Έλληνες, Αρμένιοι, Τούρκοι, Εβραίοι κ.α.