Αι μελωδικώταται καί αναστάσιμοι καμπάναι της ειρηνικής καί αριστουργηματικής πρωτευούσης της άλλοτε Δημοκρατίας της Γαληνοτάτης Βενετίας κτυπούν αδιακόπως καί αναγγέλουν τό χαρμόσυνον γεγονός της λαμπροτάτης εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καί της εις ουρανούς μεταστάσεως αυτής.

ΟιΟρθόδοξοι, αλλά καί οι Ρωμαιοκαθολικοί, πανηγυρίζουν επί τη μεγάλη Πασχαλινήεορτή του Θέρους, καί όλοι, λησμονούντες τήν κρίσιν καί τάς ταλαιπωρίας, δοξάζουν καί γεραίρουν τήν Αειπάρθενον Μητέρα. «Χάρις εις τήν ταπείνωσιν Αυτής, ηοποία είναι αγάπη, κοινωνείοάνθρωπος μέ τόν Θεόν, ενούται με αυτόν καί σώζεται. Είναι η σημερινή εορτή της Παναγίας,ημέρα ενότητος, εάν αύτη πραγματοποιήται μέ τήν ταπείνωσιν, μέ τήν αγάπην, καί ουχί με θεωρητικούς λόγους καί διαλέξεις, δήθεν, νομικάς, μέ φανφαρισμούς καί κομπάζουσας λέξεις. Ηενότης δέν είναι, τότε, σταθερά καί αληθινή, εις τήν ουσίαν δημιουργείηθικόν κακόν καί καταστροφήν κοινωνικήν, ηοποία δέν θά φανή εις τό παρόν, αλλά θά γίνηαντιληπτή εις τό μέλλον, με ανυπολογίστους ζημίας εις τήν οἰκογένειαν καί τήν κοινωνίαν». Αυτά ήσαν τά καίρια σημεία τού προφορικού Μηνύματος του Σεβ. Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης κ. Γενναδίου, μετά τήν πανηγυρικήν Αρτοκλασίαν, πρός τό ευσεβές ποίμνιον της Αρχιερατικής Περιφερείας τουVeneto, εκκλησιασθέν εις τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τουΑγίου Γεωργίου των Ελλήνων, τό οποίον ήκουσε μέ σεβασμόν καί εγκαρδιότητα. Τό εκκλησίασμα, αποτελούμενον από Έλληνας, Σλαύους, κατηχουμένους καί νεοφωτίστους ξένης καταγωγής, ευρίσκει εις τόν Άγιον Γεώργιον, όπως καί εις τάς άλλας ενορίας της Μητροπόλεως, γαληνιαίαν ανάπαυσιν, ζει μέσα εις μίαν εγκάρδιον όασιν προσευχής καί αγάπης, ελπίδος καί ενότητος.

Εις τό Αναλόγιον έψαλλον νέοι Ιταλοί Ορθόδοξοι, μέ επικεφαλής τόν Αξιωματικόν του ΝΑΤΟ Τρεβίζου κ. Ιωάννην Κωνσταντίνου, οιοποίοι απέδωσαν άριστα, καί εις τήν προφοράν καί εις τήν ψαλτικήν τέχνην, τούς εξαισίους ύμνους τουΌρθρου καί της Θείας Λειτουργίας.

Κατά τήν παράδοσιν της Εκκλησίας, της Αρτοκλασίας προηγήθη η λιτάνευσις της θαυματουργού Εικόνος της Θεοτόκου καί των χαριτοβρύτων Λειψάνων, έξωθεν του Μητροπολιτικού Ναού, εις τόν παλαίφατον CampodeiGreci, παραλλήλως των γαληνιαίων Βενετικών Καναλίων, καί ιδία τουRiodeiGreci(Κανάλι τῶν Ἑλλήνων), μέ τάς καλλιτεχνικάς Γόνδολας καί τά αριστοκρατικά πλοιάρια, νά διαλαλούν μέ τάς σειρηνικάς αυτών φωνάς τήν δόξαν καί τήν αίγλην της Παναγίας μας, αλλά καί τήν χαράν καί αγαλλίασιν των Χριστιανών καί κάθε ανθρώπου αγαθής θελήσεως.

Κατά τό χρονικόν διάστημα του «Δεκαπενταυγούστου», εκατοντάδες Προσκυνηταί καί επισκέπται προσήλθον εις τόν μεγαλοπρεπή καί περιώνυμον Μητροπολιτικόν Ναόν του Ἁγίου Γεωργίου των Ελλήνων εν Βενετία καί εθαύμασαν, όχι μόνον τό αριστούργημα τούτο αρχιτεκτονικής, έχον βάσιν καί θεμέλια τούς ισχυροτάτους βενετικούς πασσάλους, αλλά καί τήν ειρήνην, τήν γαλήνην, τήν ανάπαυσιν, τήν ευλογίαν καί τήν χαράν, δυνάμεις ασυναγωνίστους, τάς οποίας απολαμβάνουν οι παρακολουθούντες τήν εσπερινήν, κατανυκτικήν καί χαρμόσυνον Παράκλησιν πρός τήν Υπεραγίαν Θεοτόκον, τήν οποίαν καθημερινώς ετέλεσεν ο Πρωτοσύγκελλοςτης Μητροπόλεως Ιταλίας καί Μελίτης.

Εις ατμοσφαίραν κατανυκτικήν καί λαμπρότητα Βυζαντινήν, ο ιστορικός καί μεγαλοπρεπής Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων ἐζησεν ιερωτάτας στιγμάς πνευματικής αγαλλιάσεως καί δυναμικής παρουσίας καί παρρησίας, εμπλουτισμού δύο νέων κληρικών, ενός διακόνου και ενός πρεσβυτέρου, αμφοτέρων χειροτονηθέντων κατά την μεγάλην καί πανηγυρικήν ημέραν της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, υπό του Σεβασμιαωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης κ. Γενναδίου. Ο διάκονος Αλέξιος Κιτς, Ρώσος εις την καταγωγήν, ο οποίος προορίζεται διά την ενορίαν του Αρχαγγέλου Μιχαήλ εις Άγιον Μαρίνον, και ο Πρεσβύτερος Δημήτριος Γουρίας, Ουκρανός εις τήν καταγωγήν, ο οποίος θα διακονήση εις τήν ενορίαν του Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Θαδδαίου, εις τήν QuartoSant’Elenaτης Σαρδηνίας, πλησίον του Cagliari.

Απευθυνόμενος ο Σεβ. Μητροπολίτης μας προς τους δύο νεοχειροτονηθέντας, με τους οποίους επλουτίσθη έτι περισσότερον μέσα εις την καρδίαν του Ρωμαιοκαθολικισμού η Μητρόπολις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ανέλυσεν εις αυτούς τας ιδιαιτερότητας τας οποίας θα συναντήσουν εις τον τόπον αυτόν ως Ορθόδοξοι ιερείς, καθώς και τας αντιξοότητας και δυσχερείας διακονίας τους, συνιστών ακραδάντως οτι «ο Θεός είναι βοηθός, καταταίωμα, εξουσιαστής, άρχων ειρήνης και Πατήρ, επομένως δεν πρέπει να φοβήσθε τί θα κάμη ο άνθρωπος, μή φοβήσθε τα κακά, την κρίσιν, τους εκβιασμούς καί την κακότητα, την συκοφαντίαν, εφόσον ο Θεός είναι μαζί σας. Ο Θεός ποτέ δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο, αυτός, δυστυχώς, εγκαταλείπει τον Θεόν, διό και υποφέρει. Μακρυά από την εκκοσμίκευσιν, η οποία συντελεί να γίνη ο άνθρωπος εγωϊστής και προδότης της αγάπης και του θελήματος του Θεού, να ζη χωρίς την συναίσθησιν της ευθύνης και του φόβου προς τον Θεόν»

Το ευσεβές και εκλεκτόν εκκλησίασμα, μεταξύ των οποίων ο Διευθυντής του Ελληνικού Ινστιτούτου κ. Γεώργιος Πλουμίδηςκαιη Πρόεδρος της Κοινότητος Βενετίας κα Κων/να Μπαλαφούτη, ανεφώνησε το από καρδίας ανυπόκριτον καί ισχυρότατον επιστέγασμα των χειροτονιών, «Άξιος!», το οποίον εχάρη, εχαιρέτησε, συνεχάρη και ηυχήθη εις αυτούς.

Το εσπέρας της 8^ης Αυγούστου μετά τον Εσπερινόν εις μνήμην του Αγίου Αποστόλου Ματθίου, εψάλη η Παράκλησις προς την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Εχοροστάτησεν ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας κ. Γεννάδιος, τον δε Εσπερινόν και την Παράκλησιν ετέλεσε ο αριστοτέχνης της Βυζαντινής Μουσικής, Διδάσκαλος και Χοράρχης, Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Καβαρνός, ο οποίος, με τον μελωδικώτατον και αξιοζήλευτον Ψαλτικόν του Όμιλον, έφθασεν εις την Ιταλίαν δια τέσσαρας Συναυλίας με σκοπόν την ενίσχυσιν της ανοικοδομήσεως της Ιεράς Μονής Αγίας Βαρβάρας Μοντανέρ, της Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης, καταστραφείσης αιτία πυρκαιάς, λόγω κακοκαιρίας και καταιγίδων. Συνοδοιπόρος αυτών ήτο και καλός τη ψυχή και τη καρδία Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Δασκαλοθανάσης, τέως Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Ύδρας, του οποίου κλήρος και λαός απήλαυσε την αρχοντιάν και την ευλάβειαν. Ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας διηκόνησε εν τώ Ιερώ με απλότητα και σεμνότητα. Εις το τέλος της Παρακλήσεως, ο Σεβασμιώτατος προσεκύνησε την δεξιάν Χείρα του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, η οποία εν συνεχεία ετέθη εις προσκύνησιν των πιστών.

Εις τον Αρχιμανδρίτην Νικόδημον και τον Χορόν του η Ορθόδοξος Μητρόπολις εκφράζει τας ευχαριστίας της και την ευγνωμοσύνην της, ιδία η Καθηγουμένη Σεβαστιανή και ο αντιπρόσωπος του Μητροπολίτου Αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας Φασίολο, ο οποίος ήταν ο διοργανωτής των Συναυλιών.

Μερικές ημέρες νωρίτερα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης, συνοδευόμενος υπό του Πρωτοπρεσβυτέρου Ανατολίου Μπίτκα, επεσκέφθη την νήσον Gozo, δευτέραν εις έκτασιν εις την Malta, ένθα προσκληθείς επισήμως υπό του Επισκόπου Mons. MarioGrech, μετείχεν εις τας εορταστικάς εκδηλώσεις εις τιμήν των ιερών και θαυματουργικών Λειψάνων του Αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, ελθόντων υπό των Βενεδικτίνων Πατέρων, από της άλλοτε πρωτευούσης της Δημοκρατίας της Γαληνοτάτης, Βενετίας. Εις την νήσον Gozoσυνήντησε τους Ορθοδόξους αδελφούς μας και συζητήσας με αυτούς τα εκκλησιαστικά και κοινωνικά αυτών προβλήματα, απεφασίσθη η ίδρυσις νέας ενορίας και η παραχώρησις εκκλησίας υπό της Επισκοπικής Κουρίας δια την ποιμαντικήν διακονίαν αυτών.

Της επισκέψεως αυτής είχε προηγηθεί η έλευσις του Μητροπολίτου κ. Γενναδίου εις την Βόρειον Ιταλίαν, και δη εις Μιλάνο, ένθα ελειτούργησε εις την περιώνυμον εκκλησίαν της MadonnadiPodone, παραχωρηθείσαν υπό της Αμβροσιανής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και εχειροτόνησεν εις τον πρώτον βαθμόν της ιερωσύνης τον διάκονον Δημήτριον, ενώπιον ικανού αριθμού ευσεβούς πληρώματος της μεγαλουπόλεως και των περιχώρων αυτής. Μεταξύ αυτών ήσαν ο εντιμ. Πρόξενος της Ελλάδος κ. Γεώργιος Παπαδόπουλος και οι Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου Θεόδωρος Δαλαβέκουρας και Νικόλαος Σάκκαρης. Ο Ιερατικώς Προϊστάμενος εκήρυξε τον θείον λόγον, ενώ ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας απηύθυνεν εις τον νεοχειροτονηθέντα πατρικάς συμβουλάς και συνέστισεν εις αυτόν όπως προσεύχεται και αναγινώσκει τους αγίους Θεοφόρους Πατέρας.

Ο Χριστός για να θρέψει τα πεινασμένα πλήθη που τον ακολούθησαν στην έρημο χρειάσθηκε την συνεργασία των μαθητών του. Δεν έφτιαξε ο ίδιος το ψωμί που πρόσφερε στον λαό. Θα μπορούσε ασφαλώς να το κάνει, όπως έστειλε τα ορτύκια και το μάννα στους Εβραίους στην έρημο του Σινά. ΄Ομως δεν το επιχειρεί.

Ζητά από τους μαθητές του να μοιραστούν με το πλήθος τις λίγες προμήθειες που είχαν μαζί τους, πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια: «δότε αυτοίς υμείς φαγείν», λέει στους μαθητές του όταν αυτοί τον πλησίαζαν για να τον ενημερώσουν για το πεινασμένο πλήθος. Και μόλις οι μαθητές υπακούουν στην εντολή του Χριστού το θαύμα γίνεται.

Το ίδιο αγαπητοί μου μπορεί να συμβεί και στην δική μας ζωή όταν προηγείται η υπακοή μας στις εντολές του Χριστού. Ο Χριστός ευλογεί τους πέντε άρτους και τους δύο ιχθύες κι ο πολλαπλασιασμός πραγματοποιείται ως αποτέλεσμα της συνέργειας του ανθρώπου. Η συγκατάθεση του ανθρώπου για την επιτέλεση του θαύματος του Θεού είναι απαραίτητη, γιατί μόνο έτσι διασώζεται η ελευθερία του ανθρώπου, η οποία έστω και σχετική δεν παύει όμως να είναι πραγματική. Κι η συγκατάθεση του ανθρώπου για την πραγματοποίηση του θαύματος εκφράζεται ως πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεόν. Κατά συνέπεια το θαύμα είναι ένα γεγονός που ανάγεται στην σφαίρα του Θεού και αφορά τον άνθρωπο με την έννοια ότι το θαύμα είναι το αποτέλεσμα κι η αμοιβή του πιστού ανθρώπου.

Στην εποχή μας τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, αυτά που σχετίζονται άμεσα με τις υλικές ανάγκες των ανθρώπων βρίσκονται καθημερινά στην επικαιρότητα. Παρά την επιστημονική πρόοδο και την τεχνική ανάπτυξη τα προβλήματα αυτά παραμένουν άλυτα παρουσιάζοντας μάλιστα τόση ένταση όση και πριν από αιώνες. Συγκεκριμένα σήμερα 5.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από την πείνα. Οι πλούσιοι και οι φτωχοί υπάρχουν και σήμερα, το ίδιο κι η άνιση κατανομή των αγαθών κι η καταπίεση των αδυνάτων από τους ισχυρούς. Αυτή η αδικία είναι και σήμερα η ρίζα του κακού που δημιουργεί το κοινωνικό πρόβλημα. Πολλοί μπροστά σ’ αυτή την θλιβερή πραγματικότητα ίσως να θέτουν το ερώτημα: Γιατί ο Θεός ανέχεται αυτή την αδικία που γίνεται η αιτία της δημιουργίας της αθλιότητας στη ζωή των ανθρώπων;

Γιατί δεν επεμβαίνει για να σταματήσει την εκμετάλλευση, την πείνα και την δυστυχία, την καταπίεση και την αδικία; Μια απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι έτσι προσπαθούμε να μετατοπίσουμε τις ευθύνες για τα προβλήματα του κόσμου από τον άνθρωπο στον Θεό. Ο Θεός βέβαια με τρόπο που ξεπερνά την δική μας λογική, μ’ ένα εντυπωσιακό θαύμα θα μπορούσε να εξαλείψει και την αδικία και την αθλιότητα και να δώσει έτσι στα υλικά μας προβλήματα λύση αποτελεσματική. ΄Ομως αρνείται να το κάνει, όπως αρνήθηκε στον διάβολον στην έρημο να μεταβάλει τις πέτρες σε ψωμιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός αδιαφορεί για τον άνθρωπο. Αντίθετα σημαίνει ότι ο Θεός σέβεται τον άνθρωπο και τον υπολογίζει και θέλει την συνεργασία του για να διασωθεί η ελευθερία του. Και γίνεται αυτό γιατί ο Θεός δεν έφτιαξε ρομπότ, αλλά δημιουργήματα «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού». Αυτό που διακρίνει τον άνθρωπο απ’ όλα τα δημιουργήματα του Θεού είναι η ελευθερία του.

Το ίδιο με τους πολέμους και τις συρράξεις, μας λέει ο Θεός να είμαστε ειρηνοποιοί και μεις σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, με πρώτα θύματα, όχι αυτούς που χρησιμοποιούν όπλα, αλλά αυτούς που δεν χρησιμοποιούν, άπορα παιδιά και γυναίκες, και γενικά άμαχο πληθυσμό.
΄

Ετσι πολλές φορές η παντοδυναμία του Θεού στη ζωή του ανθρώπου εκφράζεται διά μέσου των πιστών ανθρώπων, όπως πρέπει να είμαστε όσοι καλούμαστε χριστιανοί. Χρειάζεται λοιπόν, να συνειδητοποιήσουμε τις ευθύνες μας. Να εργαστούμε για την δημιουργία της βασιλείας του Θεού στον κόσμο που ζούμε, πείθοντας τους γύρω μας, τους ολιγόπιστους και τους άπιστους για την αλήθεια της διδασκαλίας του Χριστού μέσα από την συνέπεια της ζωής μας και των έργων μας στις εντολές του Χριστού.

Σήμερα το κοινωνικό πρόβλημα αντί να λυθεί περιπλέκεται, γίνεται οξύτερο, γιατί εκείνοι που έχουν επάρκεια αγαθών, αντί να τα μοιράζονται με τους φτωχότερους, όπως ζητά ο Χριστός, προτιμούν να τα σπαταλούν. Βλέπουμε τις πλούσιες χώρες να ξοδεύουν για εξοπλισμούς ποσά που ξεπερνούν ολόκληρο τον κρατικό προϋπολογισμό πολλών φτωχών που συνήθως κι ο πληθυσμός τους είναι μεγαλύτερος.

Επομένως για να λυθούν τα προβλήματα που συγκλονίζουν σήμερα την κοινωνία μας απαιτείται η συνεργασία μας με τον Θεό που εκφράζεται ως υπακοή στις εντολές του Χριστού. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να μοιραστούμε αυτά που έχουμε με τον διπλανό μας που υποφέρει. Κι ο διπλανός μας αγαπητοί μου δεν είναι μόνο ο φτωχός γείτονάς μας, αλλά κι όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται μακρυά από εμάς και υποφέρουν. Ο Ιησούς Χριστός βλέποντας τους πεινασμένους της εποχής μας, μας επαναλαμβάνει: «δότε αυτοίς υμείς φαγείν». Αν πειθαρχήσουμε και υπακούσομε στην προτροπή του Χριστού, θα βρεθούμε μπροστά σ’ ένα καινούργιο πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων, που θα πραγματοποιηθεί κάτω από την ευλογία του Θεού, στα χέρια τα δικά μας.

Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων δεν είναι κάτι που έγινε μια φορά και τέλειωσε για πάντα. Είναι ένα γεγονός που αν θέλουμε μπορούμε να το ζούμε καθημερινά. Αρκεί να θέσουμε τον εαυτό μας στη διάθεση του Θεού, υπακούοντας στις εντολές του αφήνοντας έτσι την αγάπη του Χριστού να ζεστάνει τις καρδιές μας. ΄Αλλωστε η ιστορία των φιλανθρωπικών έργων και των ιεραποστολικών προσπαθειών είναι γεμάτη από θαύματα παρόμοια μ’ αυτό που ακούσαμε από την σημερινή ευαγγελική περικοπή.

Πάντοτε, αγαπητοί μου, η αληθινή χριστιανική πίστη εκδηλώνεται με έργα αγάπης. Κι η άσκηση της αγάπης ως εφαρμογή του περιεχομένου της πίστεως αποτελεί ουσιώδες γνώρισμα της χριστιανικής ζωής. Η αγάπη στον χριστιανισμό δεν νοείται ως απλή συναισθηματική εκδήλωση, αλλά ως ανταπόκριση στην αγάπη του Θεού, που έγινε άνθρωπος, και ως οφειλή προς τον διπλανό μας που εικονίζει τον Θεόν.

Η αγάπη αυτή αναφέρεται σ’ ολόκληρο τον άνθρωπο κι εκδηλώνεται με την συμπαράστασή μας στις υλικές και στις πνευματικές του ανάγκες. ΄Οπως μας λέει ο άγιος Ιάκωβος «εάν αδελφός ή αδελφή γυμνοί υπάρχωσι και λειπόμενοι ώσι της εφημέρου τροφής, υπάγετε εν ειρήνη, θερμαίνεσθε και χορτάζεσθε, μη δότε δε αυτοίς τα επιτήδεια του σώματος, τι το όφελος;» ΄

Ετσι η χριστιανική ζωή, ως ζωή πίστεως και αγάπης προς τον Θεόν συνδέεται με την αγάπη προς τον διπλανό μας. Χωρίς την αγάπη προς τον διπλανό μας η αγάπη μας προς τον Θεόν θεωρείται ανύπαρκτη: «ο αγαπών τον Θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού», μας λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, και συνεχίζει: «εάν τις είπη ότι αγαπώ τον Θεόν, και τον αδελφόν αυτού μισεί, ψεύτης εστί». Σύμφωνα με την χριστιανική διδασκαλία, μόνο με την άσκηση της αγάπης προς τον πλησίον παραμένει ο άνθρωπος στην αγάπη του Θεού και ζει την νίκη κατά του θανάτου. Μας λέει ο ευαγγελιστή Ιωάννης: «ημείς οίδαμεν ότι μεταβεβήκαμεν εκ του θανάτου εις την ζωήν, ότι αγαπώμεν τους αδελφούς, ο μη αγαπών μένει εν τω θανάτω». Κι η αγάπη μας αυτή εκφράζεται με την διακονία μας προς τον διπλανό μας, όπως εκφράστηκε η αγάπη του Χριστού για τους ανθρώπους μέσα από το θαύμα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής.

Κανένας βέβαια δεν μπορεί με τα χρήματα και τα αγαθά που κατέχει να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες των φτωχών, ούτε να επουλώσει όλες τις κοινωνικές πληγές. Ο Θεός δεν ζητά το αδύνατο από κανένα. Με μια βρύση δεν μπορεί όλος ο κόσμος να ξεδιψάσει. Μπορούν όμως οι κοντινοί μας κι οι περαστικοί. Ας κάνουμε και εμείς στην ζωή μας το ίδιο με τα αγαθά που μας παραχωρεί ο Θεός, και τότε δεν θα συμβάλουμε απλώς και μόνο στην σωτηρία του διπλανού μας αλλά και στην σωτηρία την δική μας.

Η επιβίωσή μας αγαπητοί μου εξαρτάται από τον βαθμό που καλυτερεύουμε τους όρους συμβιώσεως μεταξύ μας, και μάλιστα με την ετοιμότητά μας και την αγάπη μας μεταξύ μας, να κτίζουμε γέφυρες κοινής συνύπαρξης, αλληλοκατανόησης, αλληλοβοήθειας και αλληλοσεβασμού της αξιοπρέπειας του κάθε ανθρώπου. Η Εκκλησία μας, μας βοηθά να κατανοήσουμε αυτόν τον τρόπο ζωής προβάλλοντάς μας ως παράδειγμα τον Ιησού Χριστόν που διακονεί τους ανθρώπους «πολυμερώς και πολυτρόπως», όπως για παράδειγμα μέσα από το θαύμα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων και τον χορτασμόν των πέντε χιλιάδων ανθρώπων «χωρίς γυναικών και παιδίων».