Σας ενδιαφέρουν

Η  ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής αναφέρεται στην έναρξη του δημόσιου κηρύγματος του Ιησού Χριστού (Ματθαίου 4, 12 – 17). Το βασικό περιεχόμενο του κηρύγματος του Ιησού Χριστού αναφέρεται στην Βασιλεία των Ουρανών. Στην πραγματικότητα, η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, που αρχίζουμε πάντοτε την Θεία Λειτουργία, είναι η κατάσταση εκείνη που αναφέρεται στην αιώνιο ζωή που θα ζήσουν όλοι οι άνθρωποι που ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού στον κόσμο αυτόν, μετά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Το κήρυγμα της Βασιλείας των Ουρανών συνδέεται ταυτόχρονα με το κήρυγμα της Μετανοίας με την έννοια ότι για να δώσει ο άνθρωπος την δυνατότητα στη ζωή του να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, τις Θείες εντολές δηλαδή του Χριστού, θα πρέπει να απορρίψει ό,τι έκανε κι ό,τι κάνει, που είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού, ό,τι δηλαδή είναι αντίθετο για το καλό της ανθρωπότητας.

Πρέπει για να προχωρήσει ο άνθρωπος της αμαρτίας στο στάδιο της αγιότητας να συνειδητοποιήσει τα λάθη του, να είναι έτοιμος να ζητήσει συγγνώμη και να προσέλθει στο ιερό Μυστήριο της Εξομολογήσεως, διά να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του και τα σφάλματα του και με την ποιμαντική καθοδήγηση του Πνευματικού του να προσπαθήσει, με την χάριν του Θεού, να διορθώσει τον εαυτόν του, είτε με την επανόρθωσιν κάποιων σφαλμάτων, εκεί που τούτο είναι δυνατόν, είτε με την προσπάθεια της αποφυγής της επαναλήψεως των ιδίων σφαλμάτων.

Μετά το στάδιο της Μετανοίας και της Εξομολογήσεως, ο πιστός με την πνευματική καθοδήγηση του πνευματικού του ιατρού, δηλαδή των κληρικών μας, εισέρχεται πλέον στο δεύτερο στάδιο το ασκητικό, που χαρακτηρίζεται με τον αγώνα της αποβολής των παθών μας, της νίκης κατά των ελαττωμάτων μας, του φθόνου, της πλεονεξίας, του υλισμού, του μίσους, της κακίας, της φιλοκατηγορίας, του εγωϊσμού και τόσων άλλων ψυχοφθόρων κακών συνηθειών, που μας κρατούν μακριά από την αγνή και άδολη αγάπη, που μας οδηγούν στο επόμενο στάδιο της πνευματικής ζωής. Μια καθημερινή αμαρτία στο χώρον της οικογένειας είναι  οι βρισιές και οι αγνώμονες επιθέσεις μεταξύ των συζύγων, μεταξύ γονέων και των παιδιών τους και ανάμεσα στα αδέλφια και στους γαμπρούς και τις νύφες και τις πεθερές. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος απομακρύνεται από την επικοινωνία του και την κοινωνία του με το Θεό, που ξεκινά με την ταπείνωση, την υπομονή και την μετάνοια και φθάνει μέχρι την θεία εξομολόγηση και την συμμετοχή μας στην Θεία Κοινωνία.

Το επόμενο στάδιο είναι το αγιαστικό, όπου με την επάξια συμμετοχή μας στα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας και μάλιστα στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας με την καθοδήγηση πάλι των Πνευματικών μας Κληρικών και μάλιστα του Επισκόπου μας, να μεταμορφώσουμε την Κόλαση του Κόσμου σε Βασιλεία των Ουρανών. Για να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο πρέπει πρώτα να μετατρέψουμε το δικό μας σπίτι, τη δική μας οικογένεια σε Παράδεισον, με την αλληλοκατανόηση, την αλληλοστήριξη, τον αλληλοσεβασμό, την αγάπη μας, τη καλωσύνη μας και το χαμόγελο μας, χωρίς θυμούς και νεύρα και φασαρίες και πικρόχολα και επιθέσεις και αλληλοκατηγορίες για ασήμαντα μικροπράγματα, όπως συμβαίνει στους ανθρώπους που ζουν μακρυά από το Θεό. Πρέπει να αισθανόμαστε συνέχεια με τη σιωπηλή προσευχή μας την παρουσία του Χριστού και μετά να ανοίγουμε το στόμα μας για να μη πληγώνουμε κανένα.

Στην πραγματικότητα είναι η προσπάθειά μας να μιμηθούμε το σωτηριώδες παράδειγμα του Ιησού Χριστού. Να αισθανόμαστε, όπως Εκείνος, ότι τα προβλήματα των συνανθρώπων μας είναι και δικά μας προβλήματα και να προσπαθούμε να συμβάλουμε με τη προσευχή μας και την συμμετοχή μας στην αντιμετώπισή τους και στην λύση τους. Να μετέχουμε δηλαδή στη ζωή του Χριστού. Τότε, επειδή ακριβώς εργαζόμαστε, με τις ταπεινές μας δυνάμεις, για το καλύτερο στο κόσμο που ζούμε, έρχεται ως ευλογία Θεού η χάρις του Θεού ανάμεσά μας και προγευόμαστε την Βασιλεία των Ουρανών, που θα ζήσουν οι άγιοί μας, αυτοί δηλαδή που προσπαθούν να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Έτσι ο καθένας από εμάς, κάνοντας το δικό του προσωπικό αγώνα με τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής που μπορεί να κάνει στη ζωή του, μπορεί να έχει τη δυνατότητα αυτή της σωτηρίας, να γίνει μέτοχος της Βασιλείας των Ουρανών.

Η εν Χριστώ σωτηρία μας τελικά ξεκινά μέσα από την προσπάθεια μας να συμβάλουμε στην σωτηρία του διπλανού μας. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την θετική χρησιμοποίηση των θείων χαρισμάτων που ο καθένας μας παίρνει κατά την ημέρα της Βαπτίσεως του.

Έτσι ο Απόστολος Παύλος  τονίζει ότι στο καθένα μας εδόθηκε η χάρις κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού, αναδεικνύοντας Αποστόλους, Προφήτες, Ευαγγελιστές, Ποιμένες και Διδασκάλους (Εφεσίους 4,7- 13).

Τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας, όπως το πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, της τρομοκρατίας, των τοπικών συγκρούσεων, της ανασφάλειας, της φτώχειας, του Έμπολα και του Aids, των ναρκωτικών, των φυλετικών διακρίσεων και της ανεργίας, θα βρουν την λύσιν τους με την βοήθεια του Θεού, όταν όλοι μας εργασθούμε με συναίσθησιν ευθύνης για την επικράτησιν της Βασιλείας του Θεού ανάμεσά μας, με την συμμετοχή μας και την συμβολή μας στην ειρηνική και δίκαιη λύσιν στα μεγάλα προβλήματα που η Ανθρωπότητα αντιμετωπίζει.

Η ευαισθησία μας να προστατευθούν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Δημιουργία του Θεού, δηλαδή το Περιβάλλον  κι οι δημοκρατικοί θεσμοί θα συμβάλουν γόνιμα και δημιουργικά διά την επικράτηση της ευημερίας και της ειρηνικής συνάπαρξης των Λαών.

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Σε μια κρίσιμη πορεία του Έθνους που όλοι γνωρίζουν και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ότι η πολιτική σταθερότητα είναι μονόδρομος για να μη γίνουν τα πράγματα χειρότερα για την Χώρα μας, η εκλογή Προέδρου αποτελεί αυτονόητη επιλογή. Ταυτόχρονα όμως, χωρίς να αμφισβητούμε την πρόταση του Πρωθυπουργού μας κ. Σαμαρά για το πρόσωπο του κ. Δήμα, ως ενός καταξιωμένου ανθρώπου που αξίζει καθ’ όλα για το ανώτατο αξίωμα της Ελληνικής Πολιτείας, πρέπει να γίνουν κάποιοι πολιτικοί συμβιβασμοί έτσι ώστε όχι μόνο η Βουλή των Ελλήνων να εκλέξει Πρόεδρο, αλλά να τον εκλέξει και με μεγάλη μάλιστα πλειοψηφία για να αισθάνεται κι ο ίδιος ότι είναι Πρόεδρος όλων των Ελλήνων.

Κατά συνέπεια η ταπεινή μου πρόταση ως Απόδημος είναι να εισάγουμε στη σκέψη μας για προβληματισμό  υποψήφια πρόσωπα για τον Ανώτατο θεσμό του Προέδρου της Χώρας, που θα μπορούσαν να στηριχθούν από τις πολιτικές δυνάμεις, που στις πρώτες δύο ψηφοφορίες, αν και  παρούσες, μας έδωσαν την εντύπωση ότι είναι έτοιμες να αφήσουν τα πράγματα να πάνε κατά διαβόλου για όλους μας.

Υπάρχει η άποψή ότι αυτοί που θέλουν καθαρές λύσεις με άμεσες εκλογές ρισκάρουν το μέλλον της χώρας γιατί πιστεύουν ότι είναι μια μοναδική ευκαιρία για αυτούς να ανέβουν στην εξουσία. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι έτσι θα σώσουν την Χώρα.

Υπάρχει η άποψη ότι αυτοί που επιμένουν στο ένα πρόσωπο για την εκλογή Προέδρου θέλουν να οδηγήσουν τα πράγματα σε άμεσες εκλογές, αλλά να τις κερδίσουν, λόγω του μεγάλου πανικού που θα δημιουργήσει η οικονομική κρίση στην Χώρα στις λίγες ημέρες που θα μεσολαβήσουν μέχρι να γίνουν οι εκλογές. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι μόνο η πρόταση αυτή είναι η ιδανική επιλογή για το καλό του Λαού μας.

Το ερώτημα που προβάλλει μπροστά μας είναι πολύ απλό. Οι πολιτικές επιλογές που έχουμε μέχρι τώρα μπροστά μας για την εκλογή Προέδρου,  είναι να γίνει το καλύτερο για το μέλλον της Χώρας μας ή ακόμη ένα κομματικό παιχνίδι ποιος θα πάρει την εξουσία; Προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι ισχύει το πρώτον, όλοι μας αγαπούμε την Χώρα μας και μάλιστα πρώτοι οι Πολιτικοί μας Αρχηγοί ή τουλάχιστον όχι ολιγότερων από τον καθένα μας, γι’ αυτό άλλωστε εξελέγησαν και Πολιτικοί Αρχηγοί.

Για χρόνια τώρα από τον καιρό της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, μεταγενέστερα με  τη δολοφονία του Καποδίστρια, και στον προηγούμενο αιώνα με τις εθνικές περιπέτειες ντροπής και εξευτελισμού, της Μικρασιατικής καταστροφής και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, το ανεκπλήρωτο όνειρο των Αποδήμων μας, αλλά και του Λαού μας στην Ελλάδα και στην Κύπρο είναι η Πολιτική Ενότητα όλων των Πολιτικών Δυνάμεων στις κρίσιμές στιγμές της πορείας του Έθνους. Τα πικρά λόγια  του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολομού «κι αν μισούνται ανάμεσα τους δεν τους πρέπει λευτεριά» ισχύουν και σήμερα.  Το όνειρο μας για την Πατρίδα είναι οι Πολιτικές Δυνάμεις της Χώρας σε κρίσιμες στιγμές να ξεπερνούν τις κομματικές τους αντιπαραθέσεις και να βρίσκονται μαζί ενωμένες στην πρώτη γραμμή για εθνική αξιοπρέπεια.

Το επόμενο ερώτημα είναι αν υπάρχουν κι άλλα αξιόλογα κορυφαία πρόσωπα που χαίρουν ευρύτερης εκτίμησης και εμπιστοσύνης από τον Ελληνικό Λαό και που θα μπορούσαν να ψηφισθούν με μεγάλη πλειοψηφία για να έχουμε πολιτική σταθερότητα για να μη καταρρεύσουμε οικονομικά και κοινωνικά. Ο καθένας μας μπορεί να προτείνει πρόσωπα, την κοινή επιλογή οφείλουν όμως να την κάνουν από κοινού οι Πολιτικοί μας αρχηγοί με συντονιστή τον Πρωθυπουργό μας. Όλες οι καλές χορωδίες για να έχουν αρμονία χρειάζονται ένα καλό μαέστρο κι ο Πρωθυπουργός μας έχει αυτό το εθνικό  ταλέντο.

Η ταπεινή μου γνώμη είναι πολύ απλή. Θέλουμε και παπά να μας το πει; Ανάμεσα στα κορυφαία αυτά πρόσωπα πρέπει να περιληφθούν όπως είπαμε εκείνοι που θα είναι δύσκολο να μη τους ψηφίσουν όσοι στις πρώτες δύο ψηφοφορίες ήσαν αρνητικοί. Τέτοια πρόσωπα είναι οι προηγούμενοι Πολιτικοί Αρχηγοί του  παλαιού Συνασπισμού όπως ο κ. Αλαβάνος, η κ. Δαμανάκη και ο κ. Κωνσταντόπουλος, και γιατί όχι κι ο κ. Κουβέλης που ήδη συνεργάστηκε στην αρχή της υφιστάμενης Κυβέρνησης τόσο με τον Πρωθυπουργό μας κ. Σαμαρά όσο και με τον Αναπληρωτή Πρωθυπουργό μας κ. Βενιζέλο.

Το θέμα πλέον είναι να δούμε αν τα προτεινόμενα παραπάνω πρόσωπα αποδέχονται να είναι υποψήφιοι. Το λέω αυτό γιατί κάποτε κάποιος απόδημος μας που έφυγε από μικρός από την Πατρίδα στην μακρινή Νότιο Αφρική για να δουλέψει να παντρέψει τις ορφανές αδελφές του, όταν ήρθε η ώρα να παντρευτεί, μετά από τριάντα χρόνια ξενιτιά, οι συγγενείς του  τον πήραν και του έδειξαν  μια όμορφή κοπελιά από το χωριό του για να δουν αν του αρέσει να γίνει η γυναίκα του. Κι όταν αυτός την είδε, του άρεσε, έθεσε όμως και το ερώτημα στους συγγενείς του, «εμείς τη θέλουμε, αυτή μας θέλει;».

Οι προσευχές μου στο Θεό και όλων μας είναι να γίνει το καλύτερο για τη Χώρα μας.

* το περιεχόμενο του παραπάνω κειμένου είναι προσωπικές σκέψεις.

Του Σεβ. Μητρ. Ζιμπάμπουε
κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Η  Ευαγγελική Περικοπή της 28^ης Οκτωβρίου είναι από το ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά κι αναφέρεται στην εορτή της Σκέπης της Παναγίας μας, και έχει φυσικά σχέση με την επέτειον  του «ΟΧΙ» και γενικότερα με την επέτειο του 1940.

Στο διάλογο του Ιησού Χριστού με τις αδελφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία, τονίζεται με σαφήνεια ότι ο άνθρωπος πρέπει να έχει μια ευαισθησία και μια προτεραιότητα στη ζωή του για τις πνευματικές και ηθικές αξίες, σε σύγκριση με τις καθημερινές υλικές μας μέριμνες, με την έννοια ότι τελικά η ευθύνη μας να διαφυλάξουμε τις αξίες αυτές είναι και το κριτήριο της εν Χριστώ αιώνιας σωτηρίας μας.

Αυτοί που αγωνίζονται για τις πανανθρώπινες αξίες της αγάπης, της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της συναδέλφωσης των λαών, είναι αυτοί που ζουν σύμφωνα με τις θείες εντολές του Θεού. 

Αναφέρεται μάλιστα στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ως ζωντανό παράδειγμα υπακοής στο θείο θέλημα του Θεού το άγιο πρόσωπο της Παναγίας μας.

Στα δύσκολα λοιπόν χρόνια που ζούσε η Ανθρωπότητα με το ξέσπασμα του αδυσώπητου σκληρού και απάνθρωπου Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που οι περισσότερες χώρες, και μάλιστα μεγάλες και ισχυρές, ή συμμαχούσαν με τον Χίτλερ, όπως η Ιταλία, η Ιαπωνία και η Τουρκία, ή παρεδίδοντο χωρίς όρους στον εχθρό, η μικρή τότε και αδύνατη Ελλάδα, ανταποκρινόμενη περισσότερο στο μεγαλείο του ιστορικού της βίου ως η Χώρα που συνέβαλε τα μέγιστα εις την επικράτηση των αγαθών της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της Παιδείας, της τέχνης και του πολιτισμού, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, σήκωσε ηρωϊκά το ανάστημα της με τη ψυχική δύναμη της Ιστορίας της για να αντιτάξει στους Τύρρανους του Διαβόλου που απειλούσαν χώρες και λαούς, το ηρωϊκό «ΟΧΙ».

Για εκείνους που υπολογίζουν τα πράγματα μόνο από την υλικήν τους πλευρά, αυτό το «ΟΧΙ» έμοιαζε με επιλογή πορείας προς την καταστροφή, γιατί η υλική δύναμη του εχθρού ήταν εγγύηση για την επικράτηση τους. Οι αριθμοί ήταν πολύ μεγάλοι για τον εχθρό. Στην ιστορία των λαών όμως υπάρχουν και στιγμές που πρέπει να είναι έτοιμοι και να πεθάνουν για να προστατέψουν και να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα της ανθρωπότητας, ότι η ζωή έχει νόημα, όταν ζει κανείς με αξιοπρέπεια, διασώζοντας το αγαθό της ελευθερίας του, προασπιζόμενος το αγαθό της ειρήνης, προστατεύοντας την οικογένεια του, την πατρίδα του, συμβάλλοντας στην προστασία και στην επικράτηση της δικαιοσύνης.

Αυτό τον αγώνα άλλωστε έδωσαν οι ολιγοστοί Έλληνες με τους τρακόσους του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες για να διαφυλάξουν ολόκληρη την Ευρώπη από τις ορδές των βάρβαρων Ασιατών του Ξέρξη. Το «Μολών λαβέ» ηχεί ακόμη διαχρονικά στους υπόδουλους και καταπιεζόμενους λαούς, ως πρόσκληση και θείο φως αληθείας ότι αν θέλουν να ελευθερωθούν οφείλουν να αγωνισθούν, να είναι έτοιμοι να θυσιασθούν και να πεθάνουν για να ζήσουν το αγαθόν της ελευθερίας και της ειρήνης.

Ακολουθώντας λοιπόν το μεγαλείον του ηρωισμού των αρχαίων Σπαρτιατών, οι νεοέλληνες του 1821, με επικεφαλής την Εκκλησία μας και τις Δυνάμεις του Απόδημου Ελληνισμού, οργάνωσαν τον μεγάλο ξεσηκωμό εναντίον των αλλόπιστων Οθωμανών Τούρκων για να μας απελευθερώσουν από το ζυγό της δουλείας, που στα τετρακόσια χρόνια της εθνικής ταπείνωσης και της σταύρωσης μας και του καθημερινού εξευτελισμού των προγόνων μας, κατά τον Εθνικό μας Ποιητή Διονύσιο Σολωμό, «όλα τα σκιάζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».

Η ίδια λοιπόν ηρωική Ελληνική ψυχή, «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», η Ελληνική ψυχή των Θερμοπυλών, η ηρωϊκή ψυχή του 1821, «και σαν πρώτα ανδρειωμένη», αντέταξε στον φαινομενικά παντοδύναμο Άξωνα της εποχής το ηρωϊκό «ΟΧΙ».

Αυτό το δυνατό «ΟΧΙ» αντέταξαν αργότερα ηρωικά κι οι Έλληνες της Κύπρου στους αποικιοκράτες Βρετανούς με το έπος της ΕΟΚΑΣ, που αποτέλεσε με τη σημαία του Εθνάρχη Μακαρίου το απελευθερωτικό έναυσμα της επανάστασης των σκλαβωμένων από την αποικιοκρατία λαών της Αφρικής.

Στο πρόσωπο των Ελλήνων του 40, η τραυματισμένη γεμάτη πληγές ανθρωπότητα πίστεψε ξανά ότι μπορεί να διασώσει την αξιοπρέπεια της  και την ελευθερία της. Γεννήθηκε ξανά στις καρδιές των ανθρώπων η ελπίδα για την επικράτηση της δικαιοσύνης και της διαφυλάξεως της πραγματικής ειρήνης, που εκφράζεται ως ισότητα και σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το μυστικό της μεγάλης νίκης των Ελλήνων που ένωσε τους συμμάχους  για να συντρίψουν τον Άξονα της απειλής της παγκόσμιας ελευθερίας των λαών ήταν η βαθειά τους πίστη στο Θεό να διαφυλάξουν το θείο θέλημα του, να προστατεύουμε με κάθε τρόπο το αγαθό της ζωής ως δώρο Θεού. Oι Έλληνες  του 1940 νίκησαν γιατί είχαν όλοι μαζί ενωμένοι ένα θέλημα, το Θέλημα του Θεού, να προστατέψουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, να προστατέψουν την αξιοπρέπεια ολόκληρης της ανθρωπότητας, να προστατέψουν το αγαθόν της ελευθερίας. Οι Έλληνες του 1940 είχαν συνείδηση ότι είναι υποχρέωση του κάθε υπεύθυνου ανθρώπου να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δικαιοσύνη, η ελευθερία και η δημοκρατία.

Αυτή τη ενότητα χρειαζόμαστε και σήμερα που τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο  αγωνιζόμαστε  να ξεπεράσουμε  την οικονομική κρίση που μερικοί απατεώνες πολιτικοί κι ορισμένοι διεφθαρμένοι μεγαλοτραπεζίτες μας οδήγησαν σ’ αυτή τη μεγάλη περιπέτεια που για να ξεπερασθεί χρειάζεται η πολιτική ενότητα και συνεργασία όλων των υγιών δυνάμεων του Έθνους.

Ακόμη και σήμερα εκεί που καταπατούνται οι ανθρώπινες ελευθερίες και γενικότερα τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκεί που οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι ανύπαρκτες ή νεκρές, έχουμε φασαρίες, πολέμους, εσωτερικές συρράξεις, πείνα, πόνο και δυστυχία.

Έχουμε λοιπόν κάθε ηθικό δικαίωμα ως απόγονοι εκείνων που αγωνίσθησαν για τη υπόθεση της ελευθερίας των λαών, να ομιλούμε με θάρρος και αποφασιστικότητα για τις αδικίες σε βάρος των συνανθρώπων μας, όταν καταπατούνται παράφορα τα ανθρώπινα τους δικαιώματα.

Τα παραδείγματα στην Μέση Ανατολή, με την άρνηση των Εβραίων στα εκατομμύρια  των Παλαιστινίων να έχουν το δικό τους Κράτος, την άρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει το φυσικό εθνικό δικαίωμα είκοσι εκατομμυρίων Κούρδων να έχουν το δικό τους ανεξάρτητο Κράτος, η εισβολή στο παρελθόν των Αμερικανών και των συμμάχων τους  στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, η επικράτηση δικτατορικών καθεστώτων και η σιωπή των ισχυρών της γης όταν ελέγχουν τις οικονομίες των χωρών αυτών,  αποτελούν για όλους μας πρόσκληση να αντιταχθούμε στις αδικίες αυτές και να διαδηλώσουμε με κάθε σαφήνεια την ευαισθησία μας και τη θέληση μας να αποδοθεί δικαιοσύνη, να προστατευθούν τα δικαιώματα των λαών για να κτίσουμε  πραγματικά το οικοδόμημα της Παγκόσμιας  Ειρήνης με την επικράτηση της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας.

Προσευχώμαστε ιδιαίτερα για την κατάπαυση του πυρός στη Συρία και στην επικράτηση της ειρήνης.

Μόνο μέσα σ’ αυτή την προοπτική της κοινωνικής ευθύνης για τα προβλήματα της Παγκόσμιας Κοινωνίας μπορούμε να δικαιώσουμε και να τιμήσουμε τις θυσίες  όλων εκείνων των ηρώων  του 1940, που έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους πρόωρα για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.

Για να επουλώσουμε τις πληγές του παρελθόντος πρέπει γενναιόδωρα με πολύ αγάπη και έμπρακτη καλή διάθεση να στηρίξουμε με κάθε τρόπο το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας μας συμβάλλοντας στην καλύτερη αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων, πρώτιστα των ευάλωτων μελών της τοπικής κοινωνίας μας που χρειάζονται της άμεσης βοήθειας μας, κι όταν μπορούμε  να συμβάλουμε  και στη βελτίωση της ζωής όλων εκείνων των λαών που υποφέρουν, στηρίζοντας χήρες και ορφανά και γενικώτερα όλους εκείνους που χρειάζονται τη βοήθεια μας και μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Αυτό είναι και το καλύτερο μνημόσυνο για να τιμήσουμε τους αξέχαστους ήρωες του 1940, που αποφάσισαν να δώσουν ακόμη και τη ζωή τους για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι.

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε
κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Η σύνδεση του Σταυρού με την σωτηρία του ανθρώπου από τον Ιησού Χριστόν έγινε σύμβολο θυσίας και προεικονίσεως της Αναστάσεως. Έτσι ο Σταυρός στον Χριστιανισμό αποτελεί έμβλημα σωτηρίας.

Ένας από τους γνωστότερους υμνογράφους της Εκκλησίας μας, ο άγιος Ανδρέας Κρήτης (έζησε κατά τα τέλη του 7ου και αρχές του 8ου αιώνος), εκφράζοντας τη θεολογική σημασία του Σταυρού, που ήδη καθιερώθηκε στην χριστιανική Παράδοση, τονίζει ότι ο Σταυρός αποτελεί την ελπίδα των χριστιανών, ότι είναι ο σωτήρας των απεγνωσμένων, «ο δωτήρ της υγείας, η ζωή των νενεκρωμένων, πρόγραμμα ευσεβείας, φίμωτρον βλασφημίας, όπλον κατ’ εχθρών, σκήπτρον βασιλείας, διάδημα κάλλους, ράβδος δυνάμεως, έρεισμα πίστεως, βακτηρία γήρους, οδηγός τυφλών, φως των εν σκότει, παιδωτής αφρόνων, διδάσκαλος νηπίων, αναίρεσις αμαρτίας, ένδειξις μετανοίας, υπογραφεύς δικαιοσύνης, κλίμαξ εις ουρανόν άγουσα, οδός προς αρετήν οδηγούσα, ζωής πρόξενος, θανάτου λύσις, φθοράς αλλοτρίωσις, πυρός σβεστήριον, προς Θεόν παρρησία, κλείς ουρανών βασιλείας, φύλαξ εν νυκτί, εν ημέρα πύργος, εν σκότει χειραγωγός, εν ευθυμία χαλινός, εν αθυμία ψυχαγωγός, ικέσιος, φίλιος, συνήγορος, προασπιστής, επίκουρος («ύμνος από την ακολουθία της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, P.G. 97, 1020 και εξής»).

Διά του Σταυρού εκδηλώνεται πλουσιοπάροχα στον κόσμο το πλήθος της αγάπης της φιλανθρωπίας του Θεού. Γι’ αυτό το σημείο του Σταυρού στην λατρεία και στην υμνολογία της Εκκλησίας μας εξυπηρετεί ακριβώς την αναγνώριση αυτής της πίστεως εκ μέρους των πιστών. Η έναρξη και η λήξη κάθε λειτουργικής πράξεως ή τελετής ( ακόμη και πραγματοποίηση κάθε σημαντικού έργου στην προσωπική μας ζωή) σηματοδοτείται πάντοτε διά του σημείου του Σταυρού.

Η ζωή του καλού χριστιανού είναι πορεία προς τη ζωή του Χριστού. Κι αυτή η πορεία για να φτάσει στην Ανάσταση, περνά απαραίτητα από την Σταύρωση του Γολγοθά («τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Κύριε, και την αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν»).

Ανάλογα με το βαθμό, που ο άνθρωπος ζει και συνειδητοποιεί την πραγματικότητα της Σταυρικής θυσίας του Ιησού Χριστού, βρίσκει και τη δύναμη, με την χάριν του Θεού, ν’ ακολουθεί στη ζωή του με συνέπεια τις ευαγγελικές προτροπές.

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε

κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Η Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής μας καλεί να είμαστε «σπλαχνικοί και οικτίρμονες προς όλους τους ανθρώπους, δηλαδή φιλάνθρωποι, όπως Σπλαχνικός-Οικτίρμων είναι κι ο Θεός Πατέρας μας προς εμάς, δηλαδή Φιλάνθρωπος». Η λέξη «σπλαχνικός» προέρχεται από τη λέξη «Σπλάχνο» κι αναφέρεται σε ένα μέρος του σώματος μας, της όλης μας ύπαρξης. Γι’ αυτό ακούομε την μητέρα να λέει για το παιδί της ότι είναι σπλάχνο της, δηλαδή κάτι που προήλθε από το σώμα της, από την ύπαρξη της και ζεί για το σπλάχνο της, για το παιδί της, είναι έτοιμη η μητέρα να θυσιασθεί για το παιδί της, αγωνιά για το παιδί της, πονάει για το παιδί της, χαίρεται για την πρόοδο του, δίνει νόημα στη ζωή της. Το ίδιο βλέπει και το εγγονάκι της ως το σπλάχνο του παιδιού της. Επομένως η έννοια της σπλαχνικής αγάπης είναι να ζεις για τον άλλον. Αυτή την αγάπη έχει ο Ουράνιος Πατέρας μας, ο Θεός μας, ο Δημιουργός μας. Αυτήν την σπλαχνική αγάπη μας καλεί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να δείχνουμε και να εκφράζουμε προς όλους τους ανθρώπους.

Ο Θεός ως ο κοινός Ουράνιος Πατέρας μας, μάς βλέπει όλους ως παιδιά του, ως σπλάχνα του και μας καλεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι είμαστε σπλάχνα του ενός σώματος της Ανθρωπότητα. Η αδιάκριτη αγάπη του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του δημιουργεί την πραγματική ειρήνη μέσα στον κόσμο. Γι’ αυτό στην αρχή της Θείας Λειτουργίας προσευχώμαστε «υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου»

Με πολύ απλά λόγια ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ως Θεάνθρωπος και Σωτήρας μας, μας παροτρύνει με πολύ αγάπη «να συμπεριφερόμαστε προς τους συνανθρώπους μας όπως θα θέλαμε οι άλλοι άνθρωποι να μας συμπεριφέρονται».

Όταν έχουμε προβλήματα, νομίζουμε ότι απουσιάζει από τη ζωή μας ο Θεός. Στην πραγματικότητα, απλώς έχουμε εμείς απομακρυνθεί από κοντά του. Όταν η αγάπη μας δεν απλώνεται προς όλους τους συνανθρώπους μας, και μάλιστα σ’ αυτούς που υποφέρουν, είναι ως να απομακρυνόμαστε από τον Φιλεύπλαχνο Θεό μας. Μόνο όταν πλησιάζουμε με την αγάπη μας και την καλή μας διάθεση να βοηθούμε τους συναθρώπους μας, πλησιάζουμε και τον Θεό. Χωρίς το Θεό, είναι ως να πορευόμαστε συνέχεια σε μια έρημο χωρίς νερό και χωρίς πολλές ελπίδες ζωής. Χωρίς αδιάκριτη αγάπη προς όλους τους ανθρώπους, το μέλλον μας είναι ζοφερόν ή μάλλον να το πούμε ξεκάθαρα, ο άνθρωπος που δεν αγαπά όλους τους συνανθρώπους τους, απομακρύνεται από την πηγή της ζωής, δηλαδή το Θεό και δεν έχει κανένα μέλλον, πορεύεται προς την αφάνεια, προς τον θάνατο. Ο Παράδεισος παραμένει ένα ανεκπλήρωτο όνειρο. Ο Παράδεισος γίνεται ζωντανή ελπίδα και πραγματικότητα μέσα από την αγάπη μας προς όλους τους συνανθρώπους μας, λευκούς, μαύρους, φτωχούς, πλούσιους, μικρούς, μεγάλους.

Από την άλλη πάλι, πρέπει να προσέχουμε να μη πέσουμε στην υποκρισία και στην κοροϊδία, να λέμε ότι αγαπούμε όλους τους ανθρώπους και ταυτόχρονα να πικραίνουμε τα μέλη της οικογένειας μας και να φθάνουμε στο σημείο να μη τους μιλούμε γιατί μας δυσαρέστησαν στο μοίρασμα των περιουσιακών. Κανείς δεν μας οφείλει τίποτα, ό,τι πάρουμε είναι δώρο Θεού. Και στο κάτω κάτω γιατί εμείς δεν δίνουμε και όλο θέλουμε να παίρνουμε, μήπως καμμιά φορά γινόμαστε άπληστοι κι αχάριστοι;

Εκεί που απουσιάζει η αγάπη και η ευγένεια και το χαμόγελο της καλωσύνης και της ευγνωμοσύνης, απουσιάζει η παρουσία του Θεού. Πρέπει να είμαστε γενναιόδωροι σε όλα, στην αγάπη, στη ταπείνωση, στην συγχωριτικότητα, στη θυσία, στη προσφορά, στη φιλανθρωπία.

Γι’ αυτό κι Απόστολος Παύλος απευθυνόμενος στην επιστολή του προς τους κάτοικους της Κορίνθου τονίζει με κάθε σαφήνεια ότι «πρέπει να ξέρουμε ότι όποιος σπέρνει με φειδώ, δηλαδή με τσιγκουνιά, θα έχει λίγη σοδειά, κι όποιος σπέρνει απλόχερα η σοδειά του θα είναι άφθονη». Φυσικά ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στην αρετή της ελεημοσύνης αυτών που έχουν κάτι παραπάνω να είναι γενναιόδωροι να βοηθούν αυτούς που δεν έχουν τίποτα. Η έννοια της αδιάκριτης αγάπης μας προς τους συνανθρώπους μας είναι η καλή μας διάθεση με έμπρακτο τρόπο να βοηθούμε αυτούς που έχουν την ανάγκη μας. Μάλιστα ο Απόστολος Παύλος μας λέει πάλι στην ίδια επιστολή με σαφήνεια «να εισφέρει ο καθένας ότι του λέει η καρδιά του χωρίς να στενοχωριέται ή να εξαναγκάζεται, γιατί ο Θεός αγαπά αυτόν που δίνει με ευχαρίστηση».

Η έννοια της προσφοράς και της εισφοράς δεν περιορίζεται μόνο στην οικονομική στήριξη αυτών που έχουν πραγματική ανάγκη, αλλά και στην ηθική διάσταση της κοινωνικής ευθύνης του κάθε χριστιανού. Είναι η ευθύνη μας να στηρίξουμε τους ασθενείς μας, να τους επισκεφθούμε στο κρεββάτι του πόνου, να τους διακονήσουμε, να προσευχηθούμε γι’ αυτούς, να μοιραστούμε λίγο από το χρόνο μας μαζί τους, να γίνουμε ειρηνοποιοί μέσα στο σπίτι μας με την υπομονή μας, την κατανόηση μας, την υποχωρητικότητα μας, με το χαμόγελο της καλωσύνης και της προσευχής προς στις μορφές των δήθεν αγαπημένων μας προσώπων που τους παρασέρνει ο διάβολος κι ο πειρασμός και μας πληγώνουν και μας αδικούν και μας πικραίνουν με αγνωμοσύνη, αχαριστία και κακία.

Τελικά η προσπάθεια μας να ζούμε σύμφωνα με τις Θείες Εντολές του Ιησού Χριστού είναι να γίνουμε φιλεύπλαχνοι προς τους συνανθρώπους μας, όπως Φιλεύπλαχνος είναι ο Ουράνιος Πατέρας μας Θεός προς όλους μας. Η χριστιανική μας ταυτότητα εκδηλώνεται μεταξύ άλλων, με το σεβασμό μας και την καλή μας διάθεση, να στηρίξουμε στο βαθμό που μπορούμε το φιλανθρωπικό, το ποιμαντικό, το Ιεραποστολικό και το διδακτικό έργον της Εκκλησίας μας.

Ο Απόστολος Παύλος στην ίδια επιστολή τονίζει ότι «Ο Θεός θα σας κάνει πλούσιους σε όλα, για να μπορείτε να δίνετε γενναιόδωρα. Αυτοί που θα πάρουν από μας τη δική σας εισφορά θα ευχαριστούν το Θεό».

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Στην ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής, μετά τον χορτασμό των πεντακισχιλίων με την ευλογία των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων, ο Ιησούς δίνει οδηγίες στους μαθητές του κατά το απόγευμα εκείνης της ημέρας ν’ ανεβούν στο πλοίο περιμένοντάς Τον στην απέναντι όχθη της λίμνης της Γεννησαρέτ μέχρι να πείσει τα συγκεντρωθέντα πλήθη να επιστρέψουν στα σπίτια τους. ΄Οταν τα πλήθη αποχώρησαν, ο Ιησούς, παρ’ όλο ότι ήταν κατακουρασμένος, ανεβαίνει προς το διπλανό βουνό μόνος του για να προσευχηθεί.

Απ’ εδώ φαίνεται η σημασία της προσευχής στην ζωή μας. Αν ο Χριστός που ήταν και Θεός ως άνθρωπος χρειαζόταν την προσευχή, τι να πούμε εμείς οι άνθρωποι που καθημερινά σερνόμαστε μέσα στην ατελειότητα και την άγνοια του κόσμου;

Στο μεταξύ είχε ήδη βραδιάσει κι ο Χριστός συνέχιζε την προσευχή του στο βουνό. Ταυτόχρονα ξεσηκώθηκε δυνατός άνεμος και τρικυμία παρασύροντας το πλοίο αρκετά μακρυά από την παραλία. Η θαλασσοταραχή ήταν τόσο μεγάλη, μας λέει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, έτσι ώστε υπήρχε κίνδυνος το πλοίο να βουλιάξει. ΄Ετσι οι μαθητές, ήδη έντρομοι, περίμεναν με ανησυχία τον διδάσκαλό τους. Ξαφνικά κατά τα ξημερώματα, κάτω από το ελάχιστο φως του φεγγαριού, βλέποντας οι μαθητές κάποιον να περπατά πάνω από τα βαθιά νερά της λίμνης της Γεννησαρέτ, - που στην πραγματικότητα είναι μια κλειστή θαλάσσια περιοχή που καλύπτει γύρω στα 20 χιλιόμετρα μήκος και 12 χιλιόμετρα πλάτος, - νόμισαν ότι έβλεπαν φάντασμα. Τρομαγμένοι από τον φόβον τους άρχισαν να φωνάζουν απελπιστικά. Αμέσως, όμως, ο Ιησούς τους μίλησε διαβεβαιώνοντάς τους ότι είναι ο διδάσκαλός τους, καλώντας τους να δείξουν θάρρος αποβάλλοντας τον φόβον που τους είχε καταβάλει.

Μπροστά στο απίστευτο γεγονός που αντίκρυζαν οι μαθητές, πήρε τον λόγον ο Πέτρος λέγοντας στον Χριστόν με αμφιβολία: «Κύριε, αν πράγματι είσαι εσύ, κάλεσέ με να έρθω κοντά σου περπατώντας πάνω στα νερά όπως εσύ». Κι ο Ιησούς του είπε: «΄Ελα.» Αμέσως ο Πέτρος κατέβηκε από το πλοίο κι έχοντας στραμμένο το βλέμμα του προς τον Ιησού άρχισε κατά θαυματουργικό τρόπο να περπατά πάνω στα νερά πορευόμενος προς τον Ιησού. Προς στιγμήν όμως, εξαιτίας της δυνατής θαλασσοταραχής και του απίστευτου γεγονότος, την θέση της προσηλώσεως του και της πίστεως του στον Ιησού την παίρνει ο φόβος κι ο τρόμος. Το αποτέλεσμα ήταν ν’ αρχίσει να βουλιάζει. Προλαμβάνει όμως να φωνάξει ικετευτικά προς τον Διδάσκαλον του: «Κύριε, σώσον με». Αμέσως ο Ιησούς, απλώνοντας το χέρι του αρπάζει το χέρι του Πέτρου, λέγοντάς του γεμάτος παράπονο εξαιτίας της ολιγοπιστίας του, μετά μάλιστα που είχε ζήσει τόσα άλλα θαύματα κοντά του: «ολιγόπιστε εις τι εδίστασας;»

Και μόλις ανέβηκαν στο πλοίο, μας λέει στην συνέχεια ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, η θαλασσοταραχή σταμάτησε ξαφνικά με τρόπο πάλι θαυματουργικό. Γι’ αυτό, όσοι ήσαν πάνω στο πλοίο πλησίασαν τον Ιησού με θαυμασμό και αγάπη προσκυνώντας Τον λέγοντας: «Αληθώς Θεού Υιός εί». «Είσαι πράγματι, πέραν πάσης αμφιβολίας, ο Υιός του Θεού, ο Κύριος μας και ο Θεός μας». Η ομολογία αυτή των Αποστόλων, μας βοηθά να κατανοήσουμε την σημασία που έχει στην ζωή μας ο Ιησούς ως Θεάνθρωπος. Είναι γι’ αυτό που είναι ανεπίτρεπτη για μας η θέση των Ιεχωβάδων ή Χιλιαστών που αρνούνται την φυσική θεότητα του Ιησού. Δέχονται τον Ιησού ως έναν απλόν προφήτη και διδάσκαλον, όπως τον δέχονται οι Μουσουλμάνοι κι οι Εβραίοι. Η σημασία του προσώπου του Ιησού Χριστού στην ζωή μας έχει διαστάσεις σωτηριολογικές. Η δυνατότητα της σωτηρίας μας εξασφαλίζεται μέσα από την ιστορική πραγματικότητα της σωτηρίας που προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπο διά της θυσίας και της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού ο οποίος είναι αληθινός Θεός όπως ο Πατήρ και το ΄Αγιο Πνεύμα.

΄Οπως ο Πέτρος, ενόσω είχε την προσοχή του στραμμένη προς τον Ιησού μπορούσε να πορεύεται ακάθεκτος προς αυτόν χωρίς να βουλιάζει και χωρίς να λογαριάζει την άγρια θαλασσοταραχή, το ίδιο κι οι χριστιανοί ενόσω έχουν την προσοχή τους στραμμένη προς τον Ιησού Χριστόν, ενόσω πιστεύουν ολόψυχα και εμπιστεύονται αυτόν, μπορούν να πορεύονται ακάθεκτοι και νικηφόρα μέσα στην ζωή τους χωρίς να τους πτοεί η σωρεία των προβλημάτων και των δυσκολιών που συναντούν καθημερινά.

Αντίθετα όταν κάποιος ολιγοπιστεί, όταν η πίστη του προς τον Ιησού κλονίζεται ή αμφισβητείται και τείνει να εκμηδενισθεί, τότε το αποτέλεσμα είναι η απογοήτευση, ο φόβος, η ανία, η αποτυχία, η δυστυχία και τελικά ο κίνδυνος της απώλειας, όπως πήγε να συμβεί και στην περίπτωση του Πέτρου. Γι’ αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι σκηνή σαν αυτή της σημερινής ευαγγελικής περικοπής στην πραγματικότητα αποτελεί μια παραστατική απεικόνιση της πάλης μας με τα προβλήματα και τις δυσκολίες της ζωή, που η λύση τους κι η υπέρβαση τους εξαρτώνται από τον βαθμό της πίστεως μας προς τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστόν. Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή, στο πρόσωπο του Πέτρου αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Είναι φορές που η ολιγοπιστία του θυμίζει την δική μας ολιγοπιστία.

Η ζωή μας πολλές φορές μοιάζει με ταξίδι σε επικίνδυνη τρικυμισμένη θάλασσα. Είναι δύσκολο να διασχίσεις την μεγάλη θαλασσοταραχή. Από παντού καραδοκούν απρόβλεπτοι κίνδυνοι. Ελάχιστες οι στιγμές της γαλήνης και της ηρεμίας. Συχνά μας κτυπούν αλύπητα κύματα και καταιγίδες. Είναι οι θλίψεις κι οι αντιξοότητες, οι αποτυχίες κι οι απογοητεύσεις που συναντούμε στην ζωή μας. Ξεκινούμε συνήθως γεμάτοι ζήλο και ενθουσιασμό, όπως τον Πέτρο, με όνειρα, να παλέψουμε, μ’ ελπίδες να νικήσουμε στη ζωή, να φτάσουμε στο λιμάνι της χαράς και της ευτυχίας, να δημιουργήσουμε κάτι μεγάλο για τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Μόλις όμως κάνουμε τα πρώτα μας βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, τότε υψώνονται μπροστά μας απειλητικά τα κύματα του πόνου και της αποτυχίας. Δυσάρεστες εκπλήξεις μας κτυπούν σαν κεραυνοί. Απρόβλεπτα εμπόδια ανακόπτουν την πορεία μας. Αλλιώς περιμέναμε τα πράγματα κι αλλιώς έρχονται. Είναι φορές που παλεύουμε να κρατηθούμε στην επιφάνεια να μη βουλιάξουμε. Οι ανθρώπινες δυνάμεις μας όμως είναι περιορισμένες. Ως άνθρωποι έχουμε όρια. Αντέχουμε μέχρι ενός σημείου. Σήμερα μια αρρώστεια, αύριο μια αδικία, μετά ένα οικογενειακό πρόβλημα, ένας δυστυχισμένος γάμος, ένα διαζύγιο, ύστερα η ανατροφή κι η αποκατάσταση των παιδιών, μετά ένας θάνατος, έπειτα η αχαριστία δικών μας και ξένων ανθρώπων που ευεργετήσαμε, πολλές φορές μάλιστα με στερήσεις και θυσίες.

Για τον αγωνιζόμενο χριστιανό η φυγή και η λιποταξία δεν αποτελούν την καλύτερη λύση. Στην πραγματικότητα η στάση αυτή αποτελεί έκφραση δειλίας. Η ανοχή μας κι η αδιαφορία μας στην περίπτωση αυτή σημαίνει συμμετοχή στα κακά και στις αδικίες που συμβαίνουν γύρω μας («διδότι ουν καλόν ποιείν και μη ποιούντι, αμαρτίαν αυτώ εστίν» Ιακ.δ΄, 17»). Έτσι η εγκατάλειψη του αγώνα της ζωής έχει πάντοτε αρνητικά επακόλουθα που οδηγούν μια κοινωνία στην καταστροφή αξιών και στην υιοθέτηση απαξιών, σε πρωτόγονες βαρβαρικές μορφές ζωής, όπου δίνεται μια προτεραιότητα στην αδικία, στο υστερόβουλον ατομικόν συμφέρον και στο δίκαιο του ισχυροτέρου, έστω κι αν αυτός είναι ο μεγαλύτερος εγκληματίας.

΄Ετσι με την εγκατάλειψη του αγώνα της ζωής, στην πραγματικότητα, είναι σαν να καταδικάζουμε μόνοι μας τον εαυτόν μας και μαζί την κοινωνία μας, τα πρόσωπα που αγαπάμε, τα πρόσωπα που έχουμε ευθύνη και χρέος να προστατεύουμε. Έχουμε όμως αυτό το δικαίωμα; Για τον συνεπή χριστιανό στον αγώνα της ζωής και στην πάλη του με τις αδικίες δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Μια δυνατότητα υπάρχει και μια διέξοδος.Η προσωπική μάχη. Ο αγωνιστής χριστιανός, με μαρτυρικό φρόνημα μάχεται περήφανος μέσα από την ταπείνωση του ν’ αντιμετωπίσει κάθε είδους αντιξοότητες επικαλούμενος την χάριν του Θεού, στηριζόμενος έτσι στην βοήθεια του Θεού («τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν»). Είναι βοήθεια που μας υπόσχεται ο Ιησούς. Η διαβεβαίωσή Του, «θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε», είναι η εγγύηση της νίκης μας κατά των δυσκολιών της ζωής. Αυτές ποτέ δεν είναι μεγαλύτερες από την δύναμη του ανθρώπου όταν ο άνθρωπος στηρίζεται διά της προσευχής στην βοήθεια του Δημιουργού του.

Αυτό άλλωστε μαρτυρείται από τον μεγάλο αριθμό των αγίων μας, που με την ζωή τους και την ασκητική άθλησή τους μας πείθουν ότι ο δρόμος προς την αγιότητα είναι ανοικτός για όλους μας. Για να στηριζόμαστε όμως ολόψυχα στον Χριστόν, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η σταθερότητα της πίστεως μας προς αυτόν. Μια προσεκτική ανασκόπηση στην ζωή μας, μας δείχνει πόσες φορές με την δύναμη της πίστεως ξεπεράσαμε δυσκολίες που εφαίνοντο αξεπέραστες. Κι ακόμη πόσες άλλες φορές η χλιαρή παρουσία της πίστεως μας, η ολιγοπιστία μας, εμπόδισε την φανέρωση της θεϊκής δυνάμεως στην ζωή μας. Έτσι βλέπουμε στην περίπτωση του Πέτρου όταν βουλιάζει να τον αποκαλεί ο Χριστός ολιγόπιστον. Αντίθετα, σε άλλο σημείο της αγίας Γραφής, βλέπουμε, όπως για παράδειγμα στην θεραπεία εκείνης της γυναίκας που υπόφερε από ακατάσχετη αιμορραγία, να της λέει ο Χριστός: «θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε». Το ίδιο παρατηρείται με την ζωντανή ύπαρξη της πίστεως και στην περίπτωση του Ιαείρου όταν τον πληροφορούν ότι ήδη η θυγατέρα του πέθανε. Ο Ιησούς πριν να την αναστήσει εκ των νεκρών παρηγορεί τον πονεμένο αλλά πιστόν πατέρα λέγοντάς του: «μη φοβού, μόνον πίστευε και σωθήσεται».

΄Ετσι ο δρόμος της πίστεως είναι εκείνος που μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε νικηφόρα κάθε είδους δυσκολία. Στην πραγματικότητα είναι η βίωση στην ζωή μας του γεγονότος του θαύματος μέσα από την χάριν του Θεού. Η πίστη μας όμως αυτή είναι που φέρνει το θαύμα στην ζωή μας, εκφράζεται ταυτόχρονα μέσα από τα έργα μας, με την συνέπειά μας στις εντολές του Χριστού, και πρώτα απ’ όλα με την συνεχή αδιάκριτη εκδήλωση της αγάπης μας προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι ασυμβίβαστο για τον Χριστιανό να λέει ότι πιστεύει στον Θεόν και ταυτόχρονα να μισεί τον αδελφόν του, τον συνάνθρωπό του. Είναι ασυμβίβαστο για τον χριστιανό να λέει ότι αγαπάει τον Χριστόν και ταυτόχρονα να τσακώνεται με τον αδελφόν του, τον συνάνθρωπόν του. Είναι Φαρισαϊκή υποκρισία που οδηγεί μακρυά από τον Θεόν όταν λέμε ότι είμαστε χριστιανοί κι υπακούομε στις εντολές του Χριστού και ταυτόχρονα δεν βοηθούμε τον διπλανό μας, τον συνάνθρωπό μας. Όταν λέμε ότι πιστεύουμε στον Θεόν, το δείχνουμε με την εμπιστοσύνη μας στις εντολές του Χριστού και με την παράλληλη έκφραση της αγάπης μας προς τις ανάγκες των διπλανών μας. Το δείχνουμε με την συνειδητή συμμετοχή μας στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας και κυρίως στο μυστήριον της ιεράς Εξομολογήσεως και της άξιας προσέλευσής μας στο μυστήριον της θείας Ευχαριστίας. Όταν λέμε ότι πιστεύουμε στον Χριστόν, σημαίνει ότι έχουμε το θάρρος να ομολογούμε την πίστη μας μπροστά στους ανθρώπους, δίνοντας την καλή μαρτυρία μας για την αλήθεια του Θεού.

Είναι οδυνηρό το ταξίδι της ζωής αλλά έχει σκοπό και προσανατολισμό μεγάλο και αιώνιο. Πολλά κύματα δέρνουν το πλοίο της ζωής μας. Ακαταστασίες, αδικίες, τρικυμίες, άνεμοι, ταλαιπωρίες. Τα κύματα της αμαρτίας ορμούν να συντρίψουν την καρδιά μας, και οι άνεμοι της απιστίας ξεχύνονται να διαστρέψουν και να διαλύσουν το πνεύμα μας. Στην φοβερή αυτή μάχη ο Χριστός είναι κοντά μας.

Επιστήμονες στο νοσοκομείο Johns Hopkins, με επικεφαλής τον καθηγητή ογκολογίας και παθολογίας Δρ. Νικόλαο Παπαδόπουλο (Nickolas Papadopoulos, Ph.D.), έκαναν ένα σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη ενός καθολικού τεστ αίματος που θα ανιχνεύει όλους τους καρκίνους. Οι ερευνητές, ανέπτυξαν ένα τεστ που μπορεί να διαγνώσει ταυτόχρονα οκτώ διαφορετικά είδη καρκίνου.

Ο τελικός στόχος των επιστημόνων είναι να υπάρξει ένα τεστ αίματος που όλοι οι άνθρωποι θα κάνουν κάθε χρόνο, π.χ. όπως συμβαίνει με τις μαστογραφίες στις γυναίκες, ώστε έγκαιρα να γίνεται η διάγνωση τυχόν καρκίνου, προκειμένου έτσι να αυξάνεται η πιθανότητα θεραπείας και επιβίωσης. Ενα τέτοιο καθολικό τεστ έγκαιρης διάγνωσης, πριν την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων του καρκίνου, θεωρείται το «ιερό δισκοπότηρο» της ογκολογίας.

Το νέο μη επεμβατικό τεστ υγρής βιοψίας με την ονομασία CancerSEEK αναλύει το DNA που κυκλοφορεί στο αίμα και ελέγχει την παρουσία μεταλλάξεων σε 16 γονίδια και οκτώ πρωτεΐνες, που συνδέονται με τον καρκίνο.

Οι Έλληνες γιατροί καταλαμβάνουν τη δεύτερη θέση μεταξύ των κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας

Οι Έλληνες γιατροί καταλαμβάνουν την τέταρτη θέση μεταξύ των μη - Βρετανών και την δεύτερη θέση μεταξύ των κρατών - μελών της ΕΕ στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας (NHS England) ενώ γενικότερα οι Έλληνες που απασχολούνται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας καταλαμβάνουν την δωδέκατη θέση μεταξύ των διαφόρων εθνικοτήτων και την έβδομη θέση μεταξύ των κρατών - μελών της ΕΕ.

Αυτά αναφέρονται στο πρόσφατο συνοπτικό σημείωμα της Βουλής των Κοινοτήτων σχετικά με τον αριθμό προσωπικού στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας που δεν είναι Βρετανοί υπήκοοι, και αφορά στοιχεία του Ιουνίου 2017.

Όπως σημειώνεται σε ενημερωτικό έγγραφο του γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της πρεσβείας της Ελλάδας στο Λονδίνο, με βάση όσα αναφέρονται στο σχετικό σημείωμα, ο αριθμός των Ελλήνων που εργάζονταν τον Ιούνιο 2017 στο NHS ήταν 2.959, καταλαμβάνοντας την δωδέκατη θέση μεταξύ των διαφόρων εθνικοτήτων και την έβδομη θέση μεταξύ των κρατών - μελών της Ε.Ε.. Οι Έλληνες γιατροί που εργάζονται στο NHS ανέρχονταν σε 1.700 καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση μεταξύ των μη - Βρετανών και την δεύτερη θέση μεταξύ των κρατών - μελών της ΕΕ. Οι υπόλοιποι 1.259 Έλληνες εργαζόμενοι είναι νοσηλευτικό και επαγγελματικό κλινικό προσωπικό, προσωπικό κλινικής υποστήριξης και προσωπικό υποστήριξης υποδομών.