Σας ενδιαφέρουν

Του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Στην αρχή μια ανεξήγητη αμηχανία, μια παράξενη περιέργεια και μια αδιόριστη αγωνία. Στη συνέχεια με που πατήσαμε την Κριτική Γη, από εκεί που πέρασε ο Απόστολος Παύλος, πριν το Μαρτυρικό του θάνατο στην Ρώμη, η αρχική αμηχανία μου έγινε δέος και φόβος Θεού με τη συνειδητοποίηση ότι βρίσκομαι σε Αποστολική γη που ο άγιος Τίτος σε δύσκολες εποχές ποίμανε άριστα την πρώτη «Μία, Αγία, Αποστολική και Καθολική Εκκλησία» προστατεύοντας με τη βοήθεια του Θεού την διδασκαλία της και την ενότητα της.

Στη Σύναξη των Προκαθημένων επικράτησε το πνεύμα της αγάπης και της ταπείνωσης και η ευαισθησία όλων των παρισταμένων να προστατευθεί με κάθε τρόπο η ενότητα και η αδελφική αγάπη όχι μόνο ανάμεσα τους, αλλά και με τους απουσιάζοντας Προκαθημένους και κατά συνέπεια ανάμεσα στα πληρώματα των Αγίων Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών μας

του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Τη Κυριακή των Βαΐων εορτάζομε ένα είδος μικρού Πάσχα στο πρόσωπο του Αναστάντος Λαζάρου και στην ένδοξη πανήγυρι της εισόδου του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, που μαζί συμβολίζουν και προεικονίζουν την Ανάσταση του Ιησού. ΄Άλλωστε η σημασία του εβραϊκού όρου «Πάσχα» σημαίνει πέρασμα (το πέρασμα του Ιουδαϊκού λαού από τη δουλεία της Αιγύπτου στην ελευθερία διά του περάσματος της Ερυθράς Θαλάσσης). Στην προκειμένη περίπτωση, με την σημερινή εορτή και τη μεγάλη εορτή της επομένης Κυριακής, το Χριστιανικό Πάσχα έχει την έννοια του περάσματος από το θάνατο στη ζωή. Ενώ οι 40 ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι αφιερωμένες για να σβήσουμε τα αμαρτωλά πάθη μας και να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας, οι επόμενες έξι ημέρες της νηστείας, που αρχίζουν απόψε με την τέλεση της ακολουθίας του Νυμφίου, αποβλέπουν στη βαθύτερη βίωση, εκ μέρους μας, σε αυτό που θα ζήσει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, έως της ημέρας της Αναστάσεως του. Καλούμαστε δηλαδή να ζήσουμε το μοναδικό μεγαλείο της εμπειρίας των μαθητών του. Για το πόσο θα πετύχουμε ή θα αποτύχουμε σ’ αυτή την κλήση της Εκκλησίας μας θα αποδειχθεί στην συνέχεια αν στη ζωή μας θα μιμηθούμε την προδοσία του Ιούδα ή το μαρτύριο του Πέτρου και των άλλων αποστόλων.

του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη ***

Πάντοτε στην ιστορική της πορεία η Ορθόδοξη Εκκλησία ανησυχούσε για τους πρόσφυγες και τους εκτοπισμένους και για τη καταπίεση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ως και  για τα θύματα της φτώχειας και της κλιματικής Αλλαγής.

Βασικά διαχρονικά οι άνθρωποι γίνονται πρόσφυγες και εκτοπισμένοι για τρείς λόγους:

1. Λόγω της καταπιέσεως των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τους όπως συμβαίνει στη Συρία με τον εμφύλιο πόλεμο πέντε ετών (στο παρελθόν με τη μαζική  βάρβαρη και βίαιη τουρκική εκδίωξη Ελλήνων (εδώ περιλαμβάνω και τους Πόντιους και τους Κυπρίους το 1974) και Αρμενίων εκ των πατρογονικών τους εστιών).

2. Λόγω της φτώχειας, όπως συνέβη  σε προηγούμενους αιώνες όταν η Ευρώπη υπόφερε από φτώχεια και μιζέρια (Μεγάλο μέρος των πληθυσμών  των χωρών της Αμερικανικής Ηπείρου και της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας προέρχονται από την Ευρώπη, όπως και οι Αποικιοκράτες στην Αφρική και στην Ασία χρησιμοποιώντας μάλιστα βία, εισάγοντας και το θεσμό της δουλείας έστω κι αν έλεγαν ότι ήταν χριστιανοί).

3. Λόγω του φαινομένου των προβλημάτων της κλιματικής αλλαγής (ξηρασία, πλημμύρες και σεισμοί)

του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

«Tη αυτή ημέρα, ανάμνησιν ποιούμεθα της από του Παραδείσου της τρυφής εξορίας του Πρωτοπλάστου Αδάμ. (Από το βιβλίον του Τριωδίου).

Με αυτό τον χαρακτηριστικό ύμνο η Εκκλησία μας τονίζει την σημασία της εορτής της Κυριακής της Τυρινής, που είναι αφιερωμένη στην απώλεια του Παραδείσου εξαιτίας της παρακοής των Πρωτοπλάστων, του Αδάμ και της Εύας, των κοινών προπάππων μας, και των λευκών και των μαύρων και των κίντρινων, όλων δηλαδή των ανθρώπων. Αν λοιπόν οι κοινοί μακρυνοί μας πρόγονοι έμεναν πιστοί στις εντολές του Θεού, δηλαδή στις οδηγίες του, ο κόσμος που ζούμε σήμερα θα ήταν Παράδεισος..

Με την πτώση του ανθρώπου, που είναι γνωστή ως προπατορικό αμάρτημα, ο πόνος και η θλίψη έγιναν μέρος της ζωής μας. Καθημερινά γευόμαστε την Κόλαση. Για την κατάσταση αυτή ευθύνονται τόσο οι πρώτοι άνθρωποι με την παρακοή τους όσο κι η συνεργεία του διαβόλου, καθώς επίσης κι όσοι από εμάς συνεχίζουμε τον δρόμο της ανυπακοής και της αμαρτίας αμετανόητοι.

του Dr Ηλία Ιωαννάκη *,

Με πόνο ψυχής διάβασα την είδηση ότι κλείνει το ιστορικό Ελληνικό προξενείο της Φιλιππούπολης. Δεν μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό μου και η καρδιά μου πάγωσε! Αλήθεια πως είναι δυνατόν με τόσο κυνικό τρόπο να ξηλώνεται από την Φιλιππούπολη η οποία έχει τόσες αναφορές στον ελληνικό πολιτισμό και που σφυρηλάτησε την μακραίωνη ιστορία της συνεργασίας Ελλήνων και Βουλγάρων, ένα σημείο αναφοράς που το κτήριο από μόνο του αποπνέει;

Όλοι γνωρίζουμε και εγώ προσωπικά που γεννήθηκα στην Φιλιππούπολη και έπαιξα στα σοκάκια της ότι με ιστορία 6.000 ετών, η Φιλιππούπολη είναι μία από τις αρχαιότερες κατοικημένες πόλεις της ευρωπαϊκής ηπείρου (θεωρείται πιο παλιά από την Αθήνα και τη Ρώμη) και αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό κεφάλαιο στη βαλκανική ιστορία – και όχι μόνο! Σε μας τους Έλληνες, η αναφορά της Φιλιππούπολης φέρνει στον νου τη μεγάλη προσφορά των Ελλήνων ομογενών ΚΑΤΟΙΚΩΝ της περιοχής (Γεώργιος Ζαφείρης, Γρηγόρης Μαρασλής, Νικόλαος Ζαφείρης), καθώς η παρουσία του ελληνικού στοιχείου ήταν έντονη στις οικονομικές, κοινωνικές και πνευματικές δραστηριότητες της πόλης μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Παράλληλα αποτελεί σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης σε εποχές ιστορικής ακμής όπου ζούσαν επί αιώνες Βούλγαροι, Έλληνες, Αρμένιοι, Τούρκοι, Εβραίοι κ.α.

πρωτοσέλιδο άρθρο αυτού του Σαββατοκύριακου στο New York National Herald

By Leonidas Petrakis *, PhD

"Greece is the cradle of Western Civilization", we Greeks proudly remind the world, claiming a special kinship (ownership!) to the achievements of ancient Greece ("A rocky promontory in the Mediterranean, it has nothing to distinguish it but the efforts of its people, the sea, and the light of the sun", in the words of George Seferis, Greece's first Nobel Prize winner).

What does it mean to be Greek? The Ancients had a simple answer -they divided the world into Greeks and the rest, the Barbarians. The latter uttered incomprehensible "bar, bar" sounds, did not speak Greek, and therefore were incapable of understanding the revolutionary, sophisticated ideas that the Greeks were advancing in philosophy, literature, music and the other arts, medicine, mathematics, the sciences.

Του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Η Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής μας καλεί να είμαστε «σπλαχνικοί – οικτίρμονες merciful- προς τους άλλους ανθρώπους, όπως Σπλαχνικός-Οικτίρμων- Mercifulείναι κι ο Θεός Πατέρας μας προς εμάς». Η λέξη «σπλαχνικός» προέρχεται από τη λέξη «Σπλάχνο» κι αναφέρεται σε ένα μέρος του σώματος μας, της όλης μας ύπαρξης. Γι’ αυτό ακούομε την μητέρα να λέει για το παιδί της ότι είναι σπλάχνο της, δηλαδή κάτι που προήλθε από το σώμα της, από την ύπαρξη της και ζεί για το σπλάχνο της, για το παιδί της, είναι έτοιμη η μητέρα να θυσιασθεί για το παιδί της, αγωνιά για το παιδί της, πονάει για το παιδί της, χαίρεται για την πρόοδο του, δίνει νόημα στη ζωή της με τη πρόοδο του παιδιού της. Η μητέρα είναι αναντικατάστατη, γι’ αυτό το παιδί που χάνει πρόωρα τη μητέρα του το λέμε ορφανό.

Του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ Κυκκώτη

Η εορτή του Δεκαπενταυγούστου συνδέεται με την μοναδικότητα του προσώπου της Παναγίας μας στο έργο της εν Χριστώ σωτηρίας μας. Η Παναγία μας διεδραμάτισε σημαντικό και κορυφαίο ρόλο στην όλη ιστορική εμφάνιση του Χριστιανισμού στο προσκήνιο της παγκόσμιας Ιστορίας. Γεννήθηκε με θαυματουργικό τρόπο από πολύ ηλικιωμένους, αλλά πολύ ευσεβείς και πιστούς γονείς, τους οποίους η Εκκλησία μας ονομάζει Θεοπάτορες, τον Ιωακείμ και την Άννα. Η Εκκλησία μας, αναφερόμενη στην Γέννηση της Θεοτόκου, τονίζει ότι η Γέννηση της «χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη» διότι εξ αυτής «ανέτειλε ο ήλιος της Δικαιοσύνης» δηλαδή ο Ιησούς Χριστός που μας έσωσε. Μεγάλα Ιστορικά Μοναστήρια είναι αφιερωμένα στη Γέννηση της Παναγίας μας, όπως η Ιστορική Ιερά, Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή του Κύκκου με τη θαυματουργική εικόνα που ιστόρισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

Ο Νομπελίστας ποιητής μας Ελύτης χρησιμοποίησε τον στίχο αυτό της εορτής της Παναγίας μας στην Ιστορική πορεία του Έθνους, τον οποίο ο μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης Θεοδωράκης μελειοποίησε και έγινε δημοτικό τραγούδι του λαού μας, «Της Δικαιοσύνης ήλιε Νοητέ» στο γνωστό «Αξιον Εστίν», που προέρχεται πάλι από τους ύμνους που αναφέρονται στο πρόσωπο της Παναγίας μας.