
«Θα φύγω μια γλυκιά αυγή, σ' άγνωστα μονοπάτια, να χτίσω πάλι απ' την αρχή, όνειρα και παλάτια…»
Της Κωνσταντίνας Κουρουτσίδου
Παίρνω έναυσμα από τους παραπάνω στίχους, ακούσματα μιας άλλης εποχής, για να αποτυπώσω τα όσα διαδραματίστηκαν τα τελευταία δύο χρόνια στην κοινωνία της Αυστραλίας με πρωταγωνιστές τους νεοφερμένους Έλληνες.
Η ενασχόλησή μου με θέματα εγκατάστασης των νεοφερμένων, υπό την αιγίδα της πολιτειακής κυβέρνησης της Βικτώριας, μου έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσω το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν και την ανάγκη τους να βρουν ανθρώπους που θα τους βοηθήσουν στην επικοινωνία, αλλά και στα απλά καθημερινά πρακτικά θέματα που ζητούσαν άμεση λύση.
Η δέσμευση της ΠΡΟΝΟΙΑΣ απέναντι στην ελληνική παροικία, η αποτελεσματική διαχείριση της συσσωρευμένης γνώσης και η δικτύωση του οργανισμού τα τελευταία 45 χρόνια, ήταν και είναι, σε κάθε πρόγραμμα, πολύτιμη βοήθεια.













