Ομογένεια

Έλενα, κατ' αρχήν πώς προέκυψε για σένα η μετακόμιση στις ΗΠΑ; Ήταν κάτι που επέλεξες για σπουδές ή είχες στην άκρη του μυαλού σου και την επαγγελματική αποκατάσταση;

Γεννήθηκα στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης όπου και πέρασα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Οι γονείς μου αποφάσισαν να μας μεγαλώσουν στην Ελλάδα όπου πέρασα υπέροχα σχολικά χρόνια. Ως έφηβη ήμουν ελεύθερο πνεύμα, δεν δεχόμουν να γίνω υποχείριο ενός συστήματος που αξιολογεί παιδιά με μόνο γνώμονα τις γραπτές εξετάσεις, ούτε θεωρούσα φυσικό να περνάω όλες τις ώρες της ημέρας κλεισμένη σε φροντιστήρια. Ήθελα να αναπτύξω τις ικανότητες μου και το ταλέντο μου και να μπορώ να επιλέξω τι θέλω να σπουδάσω βάση των ενδιαφερόντων μου. Επιπρόσθετα, δεν με χωρούσε ο τόπος, λατρεύω την Ελλάδα αλλά ήθελα να φύγω, να ταξιδέψω, να ακολουθήσω μια πορεία καθαρά δική μου. Ο πατέρας μου ζούσε στην Αμερική, είχα την υπηκοότητα και γνώριζα τη Γλώσσα οπότε πάντα είχα αυτή την εναλλακτική στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Τελειώνοντας λοιπόν το Λύκειο, πήρα τη απόφαση να κάνω αιτήσεις και να έρθω στη Νέα Υόρκη για σπουδές.

Πώς είναι για σένα η ζωή στη Νέα Υόρκη; Κατά πόσον θεωρείς τον εαυτό σου... «Νεοϋορκέζα» πλέον;

Η ζωή στη Νέα Υόρκη για κάποιον που αγαπά τις τέχνες, έχει πολλά να προσφέρει, παρ᾽όλα αυτά μου πήρε πάρα πολύ καιρό να προσαρμοστώ στην καθημερινότητά της. Έχω μια σχέση μίσους και αγάπης με την πόλη αυτή. Δυσανασχετώ με την έλλειψη αυθορμητισμού στις ανθρώπινες συναναστροφές καθώς και με τον υλιστικό τρόπο ζωής, μα αγαπώ το ότι έρχομαι σε επαφή με διαφορετικούς πολιτισμούς. Αισθάνομαι Νεοϋορκέζα διότι οι ρυθμοί της ζωής μου είναι ταχύτατοι και δουλεύω ασταμάτητα, όμως ανταμείβομαι αδρά εφόσον μου παρέχεται η δυνατότητα να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό που αγαπώ.

Συμμετέχεις ενεργά σε ορισμένες υψηλού επιπέδου ελληνόφωνες θεατρικές παραγωγές, απευθυνόμενες κυρίως στην ομογένεια. Τι εισπράττεις από το κοινό; Πιστεύεις ότι όντως είστε... αποκούμπι για τους Έλληνες εδώ;

Το ομογενειακό θέατρο είναι κομβικό κομμάτι της ζωής μου καθώς από εκεί ξεκίνησα την υποκριτική επαγγελματικά. Η αγάπη και η στήριξη που μας προσφέρει το κοινό είναι ανεκτίμητη. Η αλήθεια έιναι πως δεν περιμένουμε να εξοικονομήσουμε πολλά χρήματα, ούτε να αναγνωριστούμε σε διεθνή εμβέλεια μέσα απο το ομογενειακό θέατρο, αυτό που λαμβάνουμε είναι ψυχική ευχαρίστηση όταν κάνουμε τον κόσμο να γελάει και να επιστρέφει για λίγο στις ρίζες του.

Είμαστε αποκούμπι για τους μεγαλύτερους και μέσο εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού στους νεότερους. Θεωρώ πως με την ανάλογη στήριξη απο αρμόδιους φορείς , το θέατρο της ομογένειας έχει τρομερά περιθώρια ανάπτυξης και διαθέτει τη δυνατότητα να γεφυρώσει το χάσμα που απλώνεται ανάμεσα στην Ελληνοαμερικανική κοινότητα και τη σύγχρονη Ελλάδα.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ – και ειδικά η Νέα Υόρκη – είναι η «γη των ευκαιριών». Κατά πόσον όμως ισχύει αυτό για έναν ηθοποιό – και γενικά έναν επαγγελματία του θεάματος – που δεν έχει ως πρώτη γλώσσα τα αγγλικά;

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι στη "γη των ευκαιριών" δεν ξεφυτρώνουν ευκαιρίες στην αυλή σου, θέλει σκληρή δουλειά και συνεχή αγώνα για την επίτευξη του στόχου σου.

Ο καθένας μας αποτελεί μια ευκαιρία για κάποιον άλλον και αν διαχειριστείς αυτό το οποίο μπορείς να προσφέρεις σωστά, σου ανοίγονται πόρτες. Ο χώρος του θεάματος είναι πολύ ανταγωνιστικός και ειδικά στη χώρα αυτή. Αρχικά δυσκολευόμουν και ένιωθα μειονεκτικά, για αυτό τον λόγο απομακρύνθηκα, μάζεψα δυνάμεις και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και πείσμα ξαναβγήκα στο σανίδι. Τα τελευταία χρόνια, ο χώρος του θεάματος έχει προσαρμοστεί στον πολυεθνικό χαρακτήρα της Νέας Υόρκης και έχει ανοίξει τις πόρτες του σε επαγγελματίες ανά τον κόσμο ανεξάρτητα με το αν η πρώτη τους γλώσσα είναι τα Αγγλικά. Θέλω να ελπίζω πως η σκληρή δουλειά οι θυσίες και η αγάπη μου για αυτό που κάνω, θα με βοηθήσουν να πετύχω τους στόχους μου. Το μέλλον θα δείξει...

Ποια είναι η απόψή σου για το θέατρο και την τηλεόραση στην Ελλάδα, την παρούσα χρονική στιγμή;

Θεωρώ ότι το θέατρο στην Ελλάδα βρίσκεται σε ένα εξαιρετικό επίπεδο. Οι Έλληνες παραμένουν πιστοί στην ιδέα της πρωτοτυπίας και δεν θυσιάζουν τον πειραματισμό στο βωμό της εμπορικότητας. Το ρεπερτόριο στο Ελληνικό θέατρο, είναι κατά την άποψή μου πιο απαιτητικό και πιο ποιοτικό ενώ στην Αμερική είναι πιο αναπτυγμένο το μουσικό θέατρο. Όσον αφορά την τηλεόραση, έχω φίλους που κάνουν μεγάλη επιτυχία τα τελευταία χρόνια και είμαι πολύ υπερήφανη για αυτούς. Αυτό που δεν μου αρέσει, είναι οι ξένες σαπουνόπερες που προβάλλονται διαρκώς. Επίσης, με θλίβει όταν βλέπω να σπαταλώνται χρήματα σε παραγωγές-απομίμηση ξένων τηλεοπτικών σειρών. Θεωρώ λογικό να χρησιμοποιούνται ως έμπνευση ξένες επιτυχίες αλλά όχι και να γίνεται απόλυτη αντιγραφή. Πιστεύω πως είναι ντροπή όταν υπάρχουν τόσοι νέοι και ταλαντούχοι σεναριογράφοι, να μην τους δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους όπως επίσης το να αναγκάζεται ένας ηθοποιός να μιμείται κάποιον άλλον συνάδελφο αντί να του δίνεται η ευκαιρία να αναπτύξει μαζί με τον σκηνοθέτη έναν χαρακτήρα μοναδικό.

Ποια πιστεύεις ότι είναι η ποιοτικότερη δουλειά που έχεις κάνει εδώ;

Είμαι ευτυχής διότι έχω δουλέψει σε καλές παραγωγές με εξαιρετικούς συνεργάτες. Δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω τις συνεργασίες μου κατ' αυτόν τον τρόπο εφόσον η κάθε μία ήταν μοναδική και μου προσέφερε διαφορετικές εμπειρίες και μαθήματα.

Η θεατρική παράσταση που ετοιμάζουμε τη δεδομένη στιγμή ονομάζεται ¨Η Βασιλοπούλα πάει στον πόλεμο" σε σκηνοθεσία και κείμενο Ιωάννας Κατσαρού και είναι μια εξαιρετική δουλειά που απευθύνεται σε παιδιά και όχι μόνο. Μέσα από την παράσταση, περνάμε το μήνυμα της ειρήνης και μαθαίνουμε πως να αντιμετωπίζουμε το φόβο μας.

Επίσης, ανυπομονώ να δω το αποτέλεσμα των γυρισμάτων της ταινίας "Sever" στην οποία πρόσφατα συμμετείχα. Δούλεψα με μια εξαιρετική ομάδα ταλαντούχων ανθρώπων όπως ο σεναριογράφος και παραγωγός Πέτρος Γεωργιάδης και σκηνοθέτης Ντένις Λάτος.

Είναι ένα σκοτεινό δράμα που φέρει μηνύματα ενάντια στη σωματική και συναισθηματική βία. Η πρεμιέρα της ταινίας "Sever" θα γίνει σε φεστιβάλ ταινιών την Άνοιξη του 2015 και ανυπομονοὐμε να τη μοιραστούμε μαζί σας.

Εκτός από ηθοποιός, είσαι και εκπαιδευτικός, καθώς διδάσκεις την ελληνική γλώσσα σε Ελληνοαμερικανόπουλα, ορισμένα εκ των οποίων είναι 2ης ή ακόμη και 3ης γενιάς. Πόσο δύσκολο είναι να αφομοιωθεί μια γλώσσα όπως η ελληνική σε παιδιά που ενδεχομένως να μην την μιλάνε καν στο σπίτι;

Τώρα χτύπησες το ευαίσθητο σημείο μου. Δυστυχώς, η Ελληνική γλώσσα έχει αρχίσει να εξαφανίζεται από την καθημερινότητα των νέων Ελληνοαμερικανών και αυτό επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη δουλειά που κάνουμε μέσα στο σχολείο. Νομίζω πως οι φορείς της Ελληνικής εκπαίδευσης στην ομογένεια, θα πρέπει να στρέψουν το βλέμμα τους στις ανάγκες που έχουν τα σύγχρονα Ελληνοαμερικανόπουλα και να γίνουν πολύ πιο ευέλικτοι στο θέμα της παιδείας. Γνώμη μου είναι, πως απαιτείται συχνότερη χρήση προφορικού λόγου στις τάξεις, θεματολογία ανάλογη των ενδιαφερόντων των παιδιών και ένταξη νέας τεχνολογίας καθώς και τεχνών στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Υπήρξε στιγμή στην εκπαιδευτική μου καριέρα που αποχώρησα από σχολείο διότι οι αρχές του δεν έδιναν την αρμόζουσα έμφαση στο πρόγραμμα σπουδών και λύγιζαν την πολιτική του σχολείου για την εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων. Είναι κρίμα, διότι αντί να δημιουργήσουμε Ελληνόπουλα που θα προσφέρουν ένα χέρι βοηθείας στην πατρίδα, τα μαθαίνουμε να αναπαράγουν τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που πλήγωσαν τη χώρα μας. Ευτυχώς δεν ισχύει αυτό σε όλα τα σχολεία της ομογένειας.

Νομίζω πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι του πνεύματος που νοιάζονται πραγματικά για την συνέχιση της Ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού και πως αν συσπειρωθούν θα κάνουν μεγάλη διαφορά στην ομογενειακή παιδεία, παροτρύνοντας τα Ελληνοαμερικανοπουλα να αγαπήσουν την αληθινή Ελλάδα και όλα όσα έχει προσφέρει στον κόσμο.

Έχεις σκεφτεί την πιθανότητα επιστροφής στην Ελλάδα;

Κάθε μέρα σκέφτομαι και νοσταλγώ την Ελλάδα. Μακάρι οι συνθήκες να ήταν διαφορετικές και να είχα τη δυνατότητα να είμαι κοντά στην οικογένεια μου και να πραγματοποιήσω τους στόχους μου εκεί. Αυτό όμως δυστυχώς προς το παρόν δεν είναι δυνατόν οπότε, αντί να στεναχωριέμαι, δουλεύω σκληρά για να έχω την πολυτέλεια να πηγαίνω στην Ελλάδα όσο πιο συχνά μπορώ, να συναντώ τους αγαπημένους μου ανθρώπους και να φορτίζω τις μπαταρίες μου με τον ήλιο και τον αέρα της αγαπημένης μου πατρίδας.

Η ΕΛΕΝΑ ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

Όνομα: Έλενα

Επίθετο: Παλούμπη

Γεννήθηκε: 17 Νοεμβρίου

Γονείς: Αθηνά Παλούμπη (μάνα και φίλη σε ένα). Έκανε την απουσία του πατέρα μας πιο ήπια με τη δυναμικότητα και την αγάπη της. Ζεί στην Ελλάδα και μου λείπει αφάνταστα.

Νίκος Παλούμπης. Μεγάλο στήριγμα ειδικά από τότε που μετακόμισα εδώ. Έχει τρομερό χιούμορ και οι συμβουλές του είναι μάλαμα.

Αδέλφια: Νάνσυ Παλούμπη αυστηρή μαζί μου για να με προστατεύσει, πολύ έξυπνη και η πιο λογική και συμπαραστατική φιγούρα στις δύσκολες στιγμές μου. Δυστυχώς ζει κι αυτή στην Ελλάδα και δεν τη βλέπω όσο συχνά θα ήθελα.

Σχολεία που πήγε: Τρείς Ιεράρχες Brooklyn, 20ο δημοτικό σχολείο Πάτρας, 18ο Γυμνάσιο Πάτρας, 4ο Ενιαίο Λύκειο Πάτρας, Brooklyn College, John Jay, The Neighborhood Playhouse School for Acting.

Σπουδές: Ψυχολογία, Υποκριτική, Δικανική Συμβουλευτική Πνευματικής Υγείας, Κλασσικές Σπουδές

Πρώτη δουλειά: Αλουμινοκατασκευές. Δούλευα εκεί στα δεκατρία μου. Έκοβα φάλτσα στα λάστιχα για τα παράθυρα, έπαιρνα μέτρα, απαντούσα τηλέφωνα κτλ. Από μικρή αγαπούσα τη δουλειά και είχα την ανάγκη να μαθαίνω και να είμαι ανεξάρτητη.

Λατρεύει: Την οικογένειά, μου, τη δημιουργική διαδικασία, τα ταξίδια, τη θάλασσα

Απολαμβάνει: Την αγάπη, το καλό φαγητό, το διάβασμα και το Brazilian Jiu-Jitsu

Απεχθάνεται: Tην αρνητική ενέργεια, την αχαριστία, την εκμετάλλευση και τη βία.

Τι κάνει σήμερα: Δουλεύω ως ηθοποιός σε θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές, στην οικογενειακή μας επιχείρηση, μαθαίνω και διδάσκω Jiu Jitsu και διδάσκω Ελληνικά.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ

Μάθημα: Μυθολογία

Φαγητό: Ψαρόσουπα της μητέρας μου

Αριθμός: 7

Ενασχόληση: Ποίηση

Προορισμός: Ανά τον κόσμο

Πηγή: newgreektv.com

«Είμαι πολύ συγκινημένη που φέρνουμε τη «Χάφινγκτον Ποστ» (Huffington Post) στην πατρίδα μου. Παρόλο που έχω φύγει από την Ελλάδα πολλά χρόνια, εδώ γεννήθηκα, η Ελλάδα είναι στην καρδιά μου. Φέρνουμε μια πλατφόρμα όπου μπορούν να ακουστούν όλοι οι άνθρωποι, οι ιδέες τους, ό,τι θέλουν να πουν» τόνισε η πρόεδρος και διευθύντρια σύνταξης της «Χάφινγκτον Ποστ», Αριάνα Χάφινγκτον, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης στο Μουσείο της Ακρόπολης της Huffington Post Greece, με αφορμή την έναρξη λειτουργίας της.

Όπως εξήγησε μεταξύ άλλων, η «Χάφινγκτον Ποστ», που έρχεται στην Ελλάδα σε συνεργασία με την 24MEDIA «κάνει δημοσιογραφία. Θα καλύψουμε όλα τα θέματα που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Είναι επίσης, μια πλατφόρμα για τους ανθρώπους είτε είναι πολύ σημαντικοί, μέλη της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης, είτε είναι απλοί άνθρωποι. Θέλουμε όλοι να μπορούν να γράψουν και να μιλήσουν. Θέλουμε να δώσουμε φωνή σε όλους και αυτό θα μεταφέρεται σε όλο τον κόσμο. Η Ελλάδα είναι κομμάτι του κόσμου και θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι όλα τα καταπληκτικά πράγματα που συμβαίνουν εδώ, η "νέα αφύπνιση" γίνεται γνωστή σε όλο τον κόσμο».

Αναφερόμενη στην έλευση της Huffington Post στην Ελλάδα στην παρούσα φάση, η κ. Χάφινγκτον σημείωσε: «Είναι πολύ σημαντική εποχή για την Ελλάδα, συνέβη η κρίση, έγιναν πολλά τραγικά πράγματα και τώρα θέλουμε να βρούμε τη δική μας πίστη, να δείξουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα». «Ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στην ελληνική ιστορία είναι το ΟΧΙ, είναι ώρα για ακόμη ένα ΟΧΙ στην τρόικα» ανέφερε.

Για το νέο βιβλίο της, με τίτλο «Δες τη ζωή αλλιώς», η κ. Χάφινγκτον είπε πως μας καλεί «να μη βλέπουμε μόνο τα πράγματα που δεν πάνε καλά τώρα, αλλά να δούμε μετά από αυτά, πώς μπορούμε να τα αλλάξουμε».

Από την Τετάρτη, οι Αρχές του Κολόμπους είχαν ξεκινήσει την αναζήτηση ενός παίκτη του Ohio State, ο οποίος είχε εξαφανιστεί. Ενός Ελληνα ομογενή, ο οποίος ακούει στο όνομα «Κώστας Καραγιώργης». Την Κυριακή, ο 22χρονος, βρέθηκε μέσα σε ένα κάδο, κοντά στο πανεπιστήμιο του Οχάιο, με το τραύμα να προέρχεται από πυροβολισμό. 

Αναγνωρίστηκε από τα τατού που είχε, ενώ εκπρόσωπος της Αστυνομίας είπε ότι οι έρευνες θα συνεχιστούν, αφού θα εξεταστούν τόσο ο κάδος όσο κι η σορός του Καραγιώργη, η οποία αναμένεται να μεταφερθεί στο νεκροτομείο.

Ωστόσο, «αυτή τη στιγμή υπάρχουν ερωτηματικά, τα οποία συνεχίζουμε να εξετάζουμε» όπως είπε ο Ριτς Γουάινερ από τον τόπο του συμβάντος.

«Αυτή τη στιγμή είμαστε στη θέση να επιβεβαιώσουμε ότι μέσω των τατουάζ, αυτό το πτώμα είναι του Κώστα Καραγιώργη», συμπλήρωσε.

Η έκθεση της Αστυνομίας αναφέρει ότι η μητέρα του νεαρού είχε δηλώσει στις Αρχές πως ο γιος της είχε διάσειση, ενώ μιλούσε συγχυσμένα. Μάλιστα, είπε ότι την Τετάρτη (26/11) της είχε στείλει ένα μήνυμα μέσω του οποίου της ζητούσε συγγνώμη καθώς ένιωθε ντροπιασμένος.

Ο Καραγιώργης ήταν να παίξει στο ματς με το Μίτσιγκαν, αλλά δεν πρόλαβε. Η ομάδα του νίκησε 42-28.

Μετά το ματς, ο συμπαίκτης του Τέιλορ Ντέκερ δήλωσε: «Ήμουν φίλος με τον Κώστα πριν έρθει στην ομάδα. Ήταν ένα σπουδαίο παιδί και μόνο που συνέβη κάτι τέτοιο είναι ντροπή. Ήρθε από την ομάδα πάλης για να μας βοηθήσει. Τέτοια πράγματα είναι πολύ μεγαλύτερα από το ποδόσφαιρο (εννοεί το αμερικάνικο)».

Για περισσότερα από 8 χρόνια ο ελληνικής καταγωγής πολιτικός επιστήμονας Jon Favreau έγραφε τις ομιλίες του Μπάρακ Ομπάμα. Μετά την αποχώρηση του από τον Λευκό Οίκο το 2013 ξεκίνησε την δική του εταιρεία με την επωνυμία Fenway Strategies. Γεννήθηκε στις 2 Ιουνίου 1981 στο Ουίντσεστερ της Μασαχουσέτης. Η μητέρα του Λίλιαν είναι Ελληνίδα.

Η πολιτική ήταν μέρος της ζωής του από πολύ μικρή ηλικία.

Η προεκλογική εκστρατεία του ελληνικής καταγωγής Michael Dukakis το 1988 απασχόλησε έντονα την οικογένειά του και ιδιαίτερα τη μητέρα του.

Το 1992, σε ηλικία 11 ετών έμενε μέχρι αργά ξύπνιος και παρακολουθούσε πολιτικά debate μαζί με τον πατέρα του.

Αποφοίτησε από το Catholic College of the Holy Cross με πτυχίο στην Πολιτική Επιστήμη. Από το 2009 έως το 2013 ο Jon διετέλεσε Διευθυντής Συγγραφής Λόγων για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα.

Η συνεργασία τους ξεκίνησε το 2005, όταν ο Ομπάμα εκλέχθηκε για πρώτη φορά Γερουσιαστής. Έγραφε επίσης τις ομιλίες του, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας για την Προεδρία των ΗΠΑ το 2008.

Είχε πάντα συμβολή σε κάθε μεγάλη ομιλία του τα τελευταία 8 χρόνια, γεγονός που έκανε τον Ομπάμα τον χαρακτηρίσει ως «mind reader».

Όταν ο Ομπάμα ανέλαβε την Προεδρία των ΗΠΑ το 2009, ο Favreau ορίστηκε Βοηθός του Προέδρου και Διευθυντής Συγγραφής Λόγων.

Ήταν ο δεύτερος νεότερος επικεφαλής της ομάδας συγγραφής λόγων του Λευκού Οίκου, μετά τον James Fallows, με το μισθό του να αγγίζει τα 172.200 δολάρια το χρόνο.

Το περιοδικό TIME τον συμπεριέλαβε στη λίστα του με τους 100 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο και το περιοδικό GQ στη λίστα με τους 50 πιο ισχυρούς ανθρώπους στην Ουάσινγτον.

Επίσης, μαζί με αρκετά μέλη από την ομάδα του Ομπάμα, βρέθηκε στη λίστα του περιοδικού People με τους Ομορφότερους Ανθρώπους στον κόσμο.

Πηγή: ellines.com

Δυσφήμιση ή απλή σάτιρα;  Ντροπιαστική προσέγγιση ή απεικόνιση μιας πραγματικότητας;  Σε κάθε περίπτωση, το ριάλιτυ Growing Up Greek του MTV έχει συγκεντρώσει τα βλέμματα και την προσοχή των Ελλήνων στις ΗΠΑ πριν καλά - καλά βγει στον αέρα!  Ο "extreme" χαρακτήρας του αλλά και οι παραλληλισμοί με το αμφιλεγόμενο - αλλά δημοφιλές - Jersey Shore, έχουν οδηγήσει μέχρι και στην οργάνωση συλλογής ηλεκτρονικών υπογραφών για την ματαίωση της προβολής του! Από την πλευρά τους, οι υποστηρικτές του θεωρούν ότι μεταφέρει μια πλευρά της ελληνοαμερικανικής ομογένειας και συνιστούν στο κοινό να το παρακολουθήσει.

Το σενάριο

Ειδικότερα, το κωμικό ριάλιτυ σόου παρακολουθεί την ζωή μιας παρέας νεαρών παιδιών ελληνικής καταγωγής, περίπου 20 ετών, στο Τάρπον Σπρινγκς της Φλόριδα.  Η καθημερινότητά τους περιλαμβάνει ελληνική διασκέδαση, συναναστροφή και ερωτικές σχέσεις με άλλους Ελληνοαμερικανούς αλλά και τα προβλήματα που δημιουργούνται, ιδίως λόγω του χάσματος νοοτροπίας με τους Έλληνες γονείς και παππούδες.

Οι αντιδράσεις ξεκίνησαν όταν βγήκε στον αέρα το τρέιλερ, το οποίο παρουσιάζει τους νεαρούς να προσεγγίζουν την ελληνικότητά τους με τα περισσότερα κλισέ που τους έχουν αποδώσει οι Αμερικανοί: Το "όπα", η διάσημη ελληνική προσφώνηση ("μαλ..."), τα μπουζούκια με τα σπασμένα πιάτα, τις χαρτοπετσέτες και τα δολάρια, ο φραπές και άλλα στοιχεία που επιχειρούν να προσεγγίσουν την ελληνική νοοτροπία.

"Είναι κωμωδία!  Ας το παραδεχτούμε άλλωστε: Τα Ελληνόπουλα είναι... άγρια παιδιά", σχολιάζει στο Facebook η Στέλλα.  Αντίθετα, η Όλγα έχει άλλη άποψη:

"Σας παρακαλώ μην το κάνετε.  Είδα το τρέιλερ και είναι ντροπή.  Δεν μας εκπροσωπείτε!", με τον διάλογο, στον οποίο συμμετέχουν εκατοντάδες άτομα, να είναι... ασταμάτητος και σε ορισμένες περιπτώσεις να...ξεφεύγει από την ευγένεια.

Πάντως, στο επίσημο site του MTV οι ομογενείς που σχολίασαν το τρέiλερ επέδειξαν, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, έντονη δυσαρέσκεια για το περιεχόμενο, θεωρώντας ότι η ελληνοαμερικανική κοινότητα δυσφημείται.

Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί στις 3 Δεκεμβρίου.

Στον Νισύριο Εκπαιδευτικό Τιμολέοντα Κόκκινο ήταν αφιερωμένη η φετινή επέτειος από την ίδρυση της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Αγίου Δημητρίου Astoria Νέας Υόρκης.

Η μεγαλύτερη και πιο δημιουργική Κοινότητα του απόδημου ελληνισμού γιόρτασε φέτος τα 87α γενέθλιά της. Τετρακόσιοι και πλέον ομογενείς -αριθμός μεγαλύτερος από κάθε άλλη επέτειο- από κάθε γωνιά της Ελλάδος που ζουν και δραστηριοποιούνται στην καρδιά της Αμερικής συγκεντρώθηκαν στην κατάμεστη από μέλη και φίλους της κοινότητας αίθουσα Terrace on the Park την Κυριακή 9 Νοεμβρίου, για να τιμήσουν τη γενέθλιο επέτειο και να αποτίσουν φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης στους ιδρυτές της. 

Η φετινή επέτειος ήταν αφιερωμένη στην παιδεία των Ελληνόπαιδων της Αμερικής, που κάτω από την φιλοπατρία των ομογενών και την προσπάθεια Ελλήνων Εκπαιδευτικών μπολιάζονται με τις αθάνατες αξίες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας για να συνεχίζουν τις παραδόσεις και τις παρακαταθήκες της φυλής.

Τιμώμενο πρόσωπο στην φετεινή επέτειο ήτο ο εκπαιδευτικός Διευθυντής του απογευματινού σχολείου Τιμολέων Κόκκινος από τη Νίσυρο, αριστούχος απόφοιτος της Ακαδημίας Ρόδου, που επί (40) και πλέον χρόνια διδάσκει στα ημερήσια και απογευματινά σχολεία της Νέας Υόρκης και σήμερα είναι διευθυντής του Απογευματινού Σχολείου της Κοινότητας.

Οπως αναφέρεται στην πρόσκληση που στάλθηκε σε όλα τα μέλη της κοινότητας, ο κ. Κόκκινος επελέγη ανάμεσα σε δεκάδες επιφανείς ομογενείς της Ν. Υόρκης για τη φετεινή επέτειο σε εκτίμηση και αναγνώριση των (40) ετών πολύτιμης και αφοσιωμένης υπηρεσίας στο σχολείο και την κοινότητα.

Ο κ. Κόκκινος όπως αναφέρει η Ορθόδοξος Κοινότητα Αγίου Δημητρίου Αστόριας είναι αξιόλογος και διακεκριμένος εκπαιδευτικός, ο οποίος υπηρετεί τα κοινοτικά μας σχολεία από το 1974, όταν ανέλαβε διδακτικά καθήκοντα στο Σχολείο μας και ορίστηκε υπεύθυνος για το ελληνικό πρόγραμμα των τάξεων του Δημοτικού.

Παράλληλα, προσφέρει επαξίως τις υπηρεσίες του ως Διευθυντής του Απογευματινού Σχολείου μας από το 1996 έως σήμερα. Ακοίμητος λειτουργός της ελληνικής παιδείας, δόθηκε ολοκληρωτικά στην εκπαιδευτική αποστολή του, διδάσκοντας Ελληνικά σε ολόκληρες γενιές παιδιών και σμιλεύοντας τον χαρακτήρα τους με τα ιδανικά του γένους μας.

Αναλογιζόμενοι το έργο του, αθόρυβο  μα λίαν αποτελεσματικό, κοπιώδες μα χαριζόμενο καρπούς αγλαούς, μαθητές, ομογενείς, λάτρεις της Ελληνικής γλώσσας και μέλη της παροικίας μας οφείλουμε να του εκφράσουμε ένα ολοκάρδιο και μεγάλο “ευχαριστώ” για την τόσο σημαντική προσφορά του στον χώρο των γραμμάτων.

Επίσης, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το χαρακτηριστικό του φιλότιμο, το οποίο τον καθιστά πάντα πρόθυμο να βοηθήσει από όλες τις επάλξεις, όπως το φεστιβάλ και τις λοιπές εκδηλώσεις της Κοινότητός μας. Ενώνουμε, λοιπόν, τις ευχές μας με αυτές των παιδιών και εγγονών του, καθώς και των μαθητών του, όπως ο Πανάγαθος Θεός του χαρίζει υγεία, μακροημέρευση, ευτυχία και πλούσια τα ελέη Του.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Τιμολέων Κόκκινος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νίσυρο της Δωδεκανήσου. Είναι το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Δημητρίου και της Καλλιόπης Κόκκινου το γένος Μονογεννή.

Αποφοίτησε από το Δημοτικό σχολείο Νικειών Νισύρου και αμέσως μετά μετεκόμισε με την οικογένειά του στη Ρόδο για να φοιτήσει με τ’ αδέλφια του στο ιστορικό Βενετόκλειο Γυμνάσιο Ρόδου, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα. Εισήχθη κατόπιν εξετάσεων στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου, απ’ όπου έλαβε το δίπλωμα του δασκάλου με άριστα. Εξετέλεσε τη στρατιωτική του θητεία στη γενέτειρα ως έφεδρος αξιωματικός.

Υπηρέτησε για τέσσερα χρόνια στα δημόσια σχολεία της Ελλάδος, στην εκπαιδευτική περιφέρεια Κεφαλληνίας.

Στην Αμερική ήλθε για μετεκπαίδευση το 1962 και εφοίτησε στο Πανεπιστήμιο Κολόμπια απ’ όπου έλαβε το πτυχίο B.S. στη διδασκαλία και τα σχολικά προγράμματα. (Currivulum and Teaching).
Στην Αμερική εδίδαξε κατ’ αρχάς, στο ημερήσιο και απογευματινό σχολείο της Κοινότητος του αγίου Σπυρίδωνος στη Ν. Υόρκη και στη συνέχεια στο ημερήσιο σχολείο του Καθεδρικού Ναού στο Μανχάτταν. Από το Σεπτέμβριο του 1974 υπηρέτησε στο σχολικό σύστημα της κοινότητος του Αγίου Δημητρίου Αστόριας ως δάσκαλος και ως υπεύθυνος του ελληνικού προγράμματος για το δημοτικό σχολείο. Από το 1996 μέχρι και σήμερα είναι Διευθυντής του απογευματινού σχολείου της ίδιας κοινότητας.

Διετέλεσε επίσης υπεύθυνος του Νισυριακού Ελληνικού Σχολείου για 25 χρόνια.

Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Εκπαιδευτικών “Ο Προμηθέας” του οποίου διετέλεσε πρόεδρος το 1985-1986. Είναι επίσης γραμματέας της Ομοσπονδίας ελληνοαμερικανών εκπαιδευτικών Αμερικής από της ιδρύσεώς της. Διετέλεσε ακόμα για δύο θητείες Γεν. Γραμματέας του Νισυριακού Συλλόγου “Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος”. Τα τελευταία οκτώ χρόνια εκτελεί χρέη γεν. γραμματέα της Ομοσπονδίας Δωδεκανησιακών Σωματείων Αμερικής.

Υπήρξε μέλος της συγγραφικής ομάδος Αμερικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Μελέτες και άρθρα του,  εκπαιδευτικού περιεχομένου, έχουν δημοσιευθεί στον εδώ ελληνικό τύπο. Ο κ. Κόκκινος έχει τιμηθεί από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής για τη μακρόχρονη και ευδόκιμη υπηρεσία του στα κοινοτικά μας σχολεία της Νέας Υόρκης (Ιανουάριος 1985).

Έλαβε επίσης τιμητικές διακρίσεις για την προσφορά του στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση των παιδιών της ομογένειας από την Ομοσπονδία Ελλήνων Εκπαιδευτικών Αμερικής (Ιούνιος 2008), το σύλλογο Ελλήνων Εκπαιδευτικών “ο Προμηθέας” (Ιούνιος 2008), το Σύλλογο Γονέων του Ημερήσιου απογευματινού σχολείου Αγ. Δημητρίου Αστόριας (Φεβρ. 1991, Μάρτιος 1997 και Μάιος 1999) και το σύλλογο γονέων απογευμ. σχολείου Αγ. Σπυρίδωνα Ν.Υ. (1975).

Επίσης έτυχε ειδικών τιμητικών διακρίσεων από το ΣΑΕ Αμερικής (Οκτ. 2010), το ελληνοαμερικανικό εθνικό συμβούλιο (Απρίλιος 2011), την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Ν. Υόρκης (Φεβρ. 1994, Ιαν. 1998, Φεβρ. 2004 και Μάρτ. 2006), από το σύλλογο ελληνοαμερικανών ιδιοκτητών ακινήτων (Ιούνιος 2007), την Ιόνιο Πολιτιστική Ομοσπονδία Αμερικής (Μάρτιος 2003) και από το Σύλλογο Νισυρίων Ν. Υόρκης  (2008). Ο σύλλογος, Νισυρίων “Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος” τον ετίμησε και ως “πατέρα της χρονιάς” τον Ιούνιο 2004.

Ο κ. Κόκκινος ετιμήθη ακόμη με εύφημες μνείες από πολιτικούς της πολιτείας της Νέας Υόρκης, όπως από την πρώην πρόεδρο του Queens Hon. Helen Marshal (Μάρτιος 2006), από τον πολιτειακό γερουσιαστή Μιχ. Γιάνναρη (Μάιος 2005 και Μάρτιος 2006) και από την ομοσπονδιακή βουλευτή Ν. Υόρκης Hon. Carolyn Maloney (2005).

Επίσης έτυχε ειδικής τιμητικής αναγνώρισης από τον οικονομικό διαχειριστή της πόλεως της Νέας Υόρκης Hon William Thompson Jr (Μάρτιος 2009) για την προσφορά του  σε θέματα παιδείας των νέων της πόλεως της Νέας Υόρκης. Η έγκριτη εφημερίδα της Ομογένειας “Εθνικός Κήρυξ” ανακήρυξε τον κ. Τ. Κόκκινο “Δάσκαλο της χρονιάς” για το 2007. Η ίδια εφημερίδα, αναγνωρίζοντας τις πολλαπλές υπηρεσίες και την πολύτιμη προσφορά του κ. Κόκκινου στην Κοινοτική μας παιδεία, τον ετίμησε στην ειδική έκδοση του εβδομαδιαίου της περιοδικού (Ιούνιος 2011) ως διακεκριμένο ομογενή με το χαρακτηριστικό “Τιμολέων Κόκκινος:  O δάσκαλος υπόδειγμα της Ομογένειας”.

Με την αείμνηστη σύζυγό του Αναστασία απέκτησαν δύο κόρες, την Ελένη και την Καλλιόπη, που του χάρισαν τέσσερα χαριτωμένα εγγόνια, το Θεολόγο και Τιμολέοντα Τηλιακό, την Αναστασία και τον Γιώργο Τσόπελα.

«Με το τραγούδι μας ξορκίζουμε το κακό», χαιρέτησε ο Γιώργος Νταλάρας την Ομογένεια της Νέας Υόρκης, μετά από έξι χρόνια απουσίας.

Οι συναυλίες είχαν θέμα το ρεμπέτικο (Rembetiko Unplugged: The Greek Blues) και κάλυψαν διάφορες ιστορικές διαδρομές του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Μαζί με το Γιώργο Νταλάρα, ο Βασίλης Κορακάκης (που έπαιξε και μπουζούκι), η Αθηνά Λαμπίρη και η Ασπασία Στρατηγού, ερμήνευσαν τραγούδια του Βαμβακάρη και του Τσιτσάνη, αλλά και μεγάλων Σμυρνιών συνθετών όπως ο Βαγγέλης Παπάζογλου και άλλων συνθετών όπως ο Απόστολος Καλδάρας και ο Απόστολος Χατζηχρήστος. Και βέβαια όλα τα τραγούδια με τη συνοδεία του κοινού που όχι απλά αποθέωσε τους καλλιτέχνες, αλλά και τραγούδησε μαζί τους.

Το Σάββατο 22 Νοεμβρίου δόθηκε η δεύτερη συναυλία στο καζίνο Ceasar's του Ατλάντικ Σίτι και θα ακολουθήσουν: Theater Rialto στο Μόντρεαλ στις 26 Νοεμβρίου, The Wilbur Theater στη Βοστόνη στις 29 Νοεμβρίου, Harris Theater στο Σικάγο στις 30 Νοεμβρίου και The Danforth Music Theater στο Τορόντο στις 4 Δεκεμβρίου.

Μιλώντας  στους ομογενείς δημοσιογράφους, στη διάρκειας συνέντευξης που παραχώρησε στο Γραφείο Τύπου της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη, ο Γιώργος Νταλάρας είπε πως το ρεμπέτικο τραγούδι, σ' αυτές τις εποχές, δίνει έναν μπούσουλα. Δεν κάνει πολιτικό μανιφέστο.

«Αυτή τη φορά, ήρθα εδώ για κάτι παλιό, που μας πάει πολύ πίσω, αλλά που έχει σχέση με την Αμερική» είπε ο ερμηνευτής και πρόσθεσε: «Οι συναυλίες μας δεν έχουν την ποικιλότητα που είχαν άλλες μας εμφανίσεις. Τώρα, επικεντρωνόμαστε σε ένα από τα πιο χρωματισμένα και αυστηρά κομμάτια του ελληνικού τραγουδιού».

Ο Γιώργος Νταλάρας σημείωσε: «Εμείς οι νεότεροι αρχίζουμε και το ψάχνουμε το ρεμπέτικο. Και λέω νεότεροι, σε σχέση με τους πατεράδες και τους παππούδες μας. Οι γενιές όμως που γέννησαν το ρεμπέτικο δεν έψαξαν ποτέ να το βρουν. Ο καιρός που έγραψαν τα τραγούδια δεν τους έδινε την πολυτέλεια να αναζητήσουν ούτε από πού ξεκινάει αυτό το τραγούδι, ούτε τι το συντηρεί σήμερα και ούτε το τι θα γίνει αύριο. Αν πάμε πίσω στην ιστορία του ρεμπέτικου, θα δούμε ότι ξεκινάει πολύ νωρίς, τον 18ο αιώνα. Αυτό το ρεμπέτικο, το οποίο γνωρίζουμε εμείς ως εθνικό τραγούδι, ξεκινάει πολύ νωρίς τη δεκαετία του ΄30. Από τότε αρχίζει ο κόσμος στην Ελλάδα να μιλάει για το ρεμπέτικο. Το ρεμπέτικο όμως είχε μια ιστορία εξήντα μέχρι ογδόντα χρόνων πίσω από το 1930. Ξεκινάει από τη Μικρά Ασία, κυρίως από τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, περνάει από μια πολύ μικρή ομάδα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και κυρίως, το μεγάλο σώμα, γεννιέται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή, το ρεμπέτικο τραγούδι έχει ρίζα στην Αμερική και αυτό το μαθαίνουμε σιγά σιγά. Γι αυτό λέω ότι οι δικές μας γενιές αρχίζουν και ψάχνουν».

Για τις «σύγχρονες γενιές, τα νεότερα παιδιά» είπε ότι «αρχίζουν να γυρίζουν πίσω στην ανατολική μουσική, ενώ όλο το "ιμπεριαλιστικό μουσικό σύστημα", το οποίο έχει κατακλύσει τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, Τύπο, τα πάντα, και τώρα το διαδίκτυο, περνάει μια κοινή μουσική, μια παγκοσμιοποιημένη μουσική, η οποία σχεδόν σκεπάζει όλο τον κόσμο. Υπάρχουν όμως μικρές εστίες αντίστασης, όπως το φλαμένκο από την Ισπανία, το φάντο από την Πορτογαλία, το μπλουζ από την Αμερική και άλλες χώρες που είναι πιο ανατολικά από εμάς, που, συνήθως δεν ασχολούμαστε με αυτά και είναι η πεντατονική μουσική της Κίνας, είναι επίσης η πεντατονική μουσική της λατινικής Αμερικής, κυρίως των Άνδεων.

Πρόκειται για κομμάτια του κόσμου που είναι μια μορφή αντίστασης. Η δική μας αντίσταση είναι το ρεμπέτικο τραγούδι που έθρεψε το δημοτικό και το βυζαντινό μέλος και από το οποίο στην ουσία πήρε και το διατήρησε μέσα στους αιώνες. Για το ρεμπέτικο τραγούδι ο Μίκης Θεοδωράκης είπε, με το μεγαλείο που τον διακρίνει, "θα ήθελα να με θεωρείτε ως έναν απλό μαθητή του Βασίλη Τσιτσάνη", θέλοντας έτσι να μας κάνει όλους να κοιτάξουμε στην ελληνική παράδοση, στην ψυχή των ανθρώπων που έγραψαν πράγματα ταπεινά και καθημερινά, που όμως έχουν σχέση με την ιστορία, την περηφάνια και τη γλώσσα του τόπου και καταφέρνουν μέσα στους κύκλους που κάνει η μουσική, στο μέλλον, να γίνεται ένα κομμάτι από την άγκυρα που κρατάει αυτό το καράβι που λέγεται "Ελλάδα"».

Ο ερμηνευτής υποστήριξε ότι «το ρεμπέτικο τραγούδι, αυτό το κομμάτι του περιθωρίου -γιατί εκείνα τα χρόνια ήταν εντελώς περιθωριακό είδος και ένα μεγάλο του μέρος ασχολείτο με τις ουσίες, ένα άλλο με τους βαρυποινίτες και τη φυλακή, ένα άλλο με τη ξενιτιά και ένα άλλο με την αγάπη και με την παλιοπαρέα- διαμόρφωσε το ελληνικό τραγούδι. Ο Τσιτσάνης το πήρε και το έκανε ένα περήφανο, λαϊκό τραγούδι, που αργότερα έμελε να σκεπάσει όλη την κοινωνία».

Αναφερόμενος στις συναυλίες για το ρεμπέτικο που έδωσε σε ευρωπαϊκές πόλεις, υπογράμμισε: «Γράφτηκαν πολλά και θα δείτε πως ο κόσμος του Τύπου και ο κόσμος που ψάχνει τη μουσική εννοεί το ρεμπέτικο μετά απ' όλες αυτές τις δεκαετίες. Πόσοι έχουν ασχοληθεί με τη ρεμπέτικη μουσική, πόσοι καθηγητές υπάρχουν σε σχολεία της Σουηδίας, της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου που προτρέπουν τους φοιτητές τους να ασχοληθούν, για παράδειγμα, με τον Μάρκο Βαμβακάρη, με το ρεμπέτικο τραγούδι, με το σμυρναίικο τραγούδι, με τη βυζαντινή μουσική, με τα μακάμ, δηλαδή τους δρόμους που εμείς έχουμε περιορίσει σε δέκα, δώδεκα, ενώ τα μακάμια, οι δρόμοι της ανατολικής μουσικής, είναι περίπου 120 και έχουν τη ρίζα τους στην Περσία, όχι γιατί δεν είναι ελληνική, αλλά επειδή οι Πέρσες στον μεσαίωνα τα προστάτεψαν. Και με τη συγγένεια που είχαν, λόγω της οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι Έλληνες συγγραφείς βυζαντινής μουσικής συνεργάστηκαν μαζί τους. Στην παράδοση της βυζαντινής μουσικής και της παραδοσιακής τουρκικής μουσικής σήμερα θα δείτε δεκάδες ελληνικά ονόματα συνθετών παραδοσιακής μουσικής στην οθωμανική εποχή. Μερικοί λένε ότι τα ρεμπέτικα είναι τούρκικα τραγούδια. Όχι αδέλφια μου, δεν είναι τούρκικα, γιατί μέχρι το 1922 το μισό ποδάρι της πατρίδας Ελλάδας ήταν στη Ιωνία και μην ξεχνάτε ότι οι Αθηναίοι είναι Ίωνες. Είναι μια άλλη ιστορία, αν από δικά μας σφάλματα δεν έχουμε αυτές της πατρίδες».

Είπε ακόμη: «στην Ευρώπη θεωρούν το ρεμπέτικο τραγούδι ότι είναι μια σχολή τραγουδιού παγκόσμιας κληρονομιάς. Εμείς όμως στην Ελλάδα δεν το έχουμε. Το έχουμε μόνο ως γλέντι για τις πρωινές ώρες, αφού πάμε σε ένα οποιοδήποτε μαγαζί. Δεν έχουμε αναγνωρίσει ακόμα το μπουζούκι ως λαϊκό όργανο. Δεν έχουμε ακόμα αναγνωρίσει τη λαϊκή κιθάρα, το λαϊκό πιάνο, τα δημοτικά όργανα, το κλαρίνο και το βιολί. Ακόμα ως πολιτεία, ως ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, δεν δίνουμε πτυχίο στη λαϊκή μουσική. Γι' αυτό, μερικές φορές δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε γιατί δεν πάμε καλά. Είναι στραβός ο γιαλός ή το καράβι; Πρέπει αυτό να το ξαναδούμε».

Για τα δικά του προσωπικά βιώματα και τις σχέσεις του με το ρεμπέτικο, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο τι του άφησε ο πατέρας του ως «εσωτερική ανάγκη» και πως μεγάλωσε μουσικά στην «αγκαλιά των φίλων» του πατέρα του, σπουδαίων δημιουργών και μουσικών. «Μέσα απ' αυτά τα τραγούδια έμαθα την κοινωνία και τον κόσμο» είπε, σημειώνοντας ότι «θα ήταν παράδοξο να μη συνεχίσω να τραγουδάω αυτά τα τραγούδια. Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι πραγματικά το μπλουζ των Ελλήνων».

Απαντώντας σε αρκετές ερωτήσεις, ο Γιώργος Νταλάρας μίλησε και για τα σημερινά δρώμενα στην Ελλάδα: «Επειδή πάντα στο μυαλό μας είναι η Ελλάδα, διάβασα προηγουμένως στο διαδίκτυο ότι επτά χιλιάδες αστυνομικοί έχουν παραταχθεί για να προφυλάξουν την πρωτεύουσα την ημέρα του Πολυτεχνείου. Και σκέφτομαι πόσο σημαντικότερο θα ήταν αν αυτοί οι επτά χιλιάδες αστυνομικοί ήταν επτά χιλιάδες γιατροί σε χωριά και ακριτικά νησιά που έχουν τέτοιες ελλείψεις αυτό τον καιρό. Αυτά όλα όμως είναι μια άλλη ιστορία που δεν χωράει σε μια μουσική παράσταση».

Στο ερώτημα αν «το ρεμπέτικο έχει πολιτική πρόταση», διατύπωσε την άποψη: «Στις μέρες μας, που η σύγχυση έχει διογκωθεί και είναι σαν τεράστιο αερόστατο πάνω από το κεφάλι μας, αν κανείς θέλει να μιλήσει πολιτικά και να μην παγιδευτεί μέσα στη λογική των κομμάτων ή των αλλοπρόσαλλων αντιλήψεων, αξίζει μόνο να δει τι συμβαίνει σήμερα στην ελληνική Βουλή. Περίμενε κανείς, για παράδειγμα, να έχει αυτό το χαρακτήρα που έχει; Υπάρχουν κάποιοι που ή τους ψεκάζουνε ή μπορεί να είναι μέλη εγκληματικών οργανώσεων ή άρρωστων ψυχολογικά. Κι όμως είναι εκεί μέσα. Σε μια τέτοια λοιπόν περίοδο κρίσης είναι καλύτερα ο καθένας να κοιτάξει τι μπορεί να κάνει στο άμεσο περιβάλλον του και να προστατέψει τις πεποιθήσεις του, τις αντιλήψεις του και κυρίως την αισθητική του. Πιστεύω λοιπόν ότι το ρεμπέτικο τραγούδι σ' αυτές τις εποχές δίνει έναν μπούσουλα. Δεν κάνει πολιτικό μανιφέστο». Πρόσθεσε δε ότι προσωπικά δεν θέλει να ξαναπάθει την «αλλοίωση της πρόθεσης και της μουσικής», τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Θέλω να κάνω τη δουλειά μου ήρεμα και ήσυχα. Όχι γιατί φοβάμαι τις διαδικασίες, αλλά γιατί έχω αρχίσει και φοβάμαι τις λανθασμένες ερμηνείες που είναι καθοδηγούμενες. Ο κόσμος σήμερα έχει ανάγκη από αλληλεγγύη και ανθρωπιά».

Καταλήγοντας, τόνισε ότι «αυτό που λείπει από την Ελλάδα είναι μια φόρμα δικαιοσύνης που δεν θα επιτρέπει στους πατριδοκάπηλους να λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα».

Όσον αφορά τη διαχρονική παρουσία και τα μηνύματα του ρεμπέτικου τραγουδιού ανέφερε: «Ο Τσιτσάνης έγραψε κάποτε "μην απελπίζεσαι και δε θ' αργήσει κοντά σου θα 'ρθει μια χαραυγή". Αυτά λοιπόν είναι πολύ δυνατά, δεν πρόκειται ποτέ να χαθούν. Και σήμερα, υπάρχουν νέοι συνθέτες που έχουν ως βάση το ρεμπέτικο. Επομένως, σε καμία κρίση δεν υπάρχει περίπτωση να υποχωρήσει το ρεμπέτικο».

Πηγή: greeknewsonline.com
 

Ειδικότερα, πρόκειται για την συμβολή των οδών S. Halsted και W. Adams, η οποία βρίσκεται στην «καρδιά» της ελληνικής παροικίας του Σικάγο, κοντά σε ελληνικές επιχειρήσεις και ομογενείς που διαμένουν στην πασίγνωση Αμερικανική πόλη.

Η απόφαση ελήφθη κατόπιν πρωτοβουλίας του Δημοτικού Συμβούλου της 27ης εκλογικής περιφέρειας Walter Burnett Jr. και υπερψηφίστηκε από την Επιτροπή Δημόσιας Συγκοινωνίας στις 8 Οκτωβρίου.

Η τελετή θα πραγματοποιηθεί σήμερα Παρασκευή 14 Νοεμβρίου στις 11 το πρωί (ώρα Σικάγο), παρουσία μελών της ελληνικής κοινότητας και εκπροσώπων του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης του Σικάγο.